Gerçek her zaman bir kapının açılmasıyla başlar sanırız. Oysa gerçek bazen yanı başımızdadır. Hiçbir şeyden habersiz yaşamak kolaydır. Zor olan ise o gerçeklerle yaşamaktır. Gerçeklerin bizi nereye sürükleyeceğini bilemeyiz. Hayır... Belki de gerçekler bizi sürüklemez, sadece bir gün gelip tam yanımızda durur. İnci her şeyden habersiz yaşıyordu. Ta ki o güne kadar. O gün, onun cehennemi oldu. O gün, masum çocukluğunu elinden aldı. O gün, ölmeyi dilediği ama ölümün onu reddettiği gündü. Çünkü o gün... ölümün ta kendisiydi.

Alina, hayatı boyunca insanların ona söylediği tek bir şeye inandı:Çirkindi. Okulda gördüğü zorbalıklar, arkasından edilen sözler ve her gün biraz daha kırılan özgüveni, zamanla kendi gerçeği olmuştu Onu gerçekten seven tek kişi ise ablasıydı. Ama Alina'nın asıl savaşı, zorbalık yapanlarla değil, aynada gördüğü kendisiyleydi.Belki de gerçek güzellik, başkalarının seni güzel bulması değil...Kendini olduğun gibi sevebilmeyi öğrenmekti.

Efsun Alaz, kaçtığı karanlığın aslında kendi kaderi olduğunu bilmiyordu... Demir Karahan ise o kaderin en acımasız parçasıydı ...Aşk ve Tehlike arasında sıkışan iki Kalp Ya birbirini kurtaracak ,ya da birlikte yok olacak. *Çünkü bazı kalpler gerçekten lanetlidir*.

"Üstünü çıkar," dedim. Kaşını kaldırdı. "Emir mi veriyorsun piyanist?" "Gerekirse evet," dedim. "Yoksa ben çıkarırım."