"Kurda ot verirsen köpeğin altına yatarmış." Yasemin Pektaş, abisinin kumarborcunu ödemek için Kıbrıs'ın en meşhur eğlence mekanı ve konaklama oteli olan Perde Altı Palas'ta çalışıyordur. "Şeytanlar cirit atıyor burada." Otel? Sadece bir otel. Bilir misiniz? Bazı sırlar ortaya çıktığında hakikati değil, geride kalan artıkları konuşur. Ve bazı suskunlar, en çok leşten beslenir. Hayır, sadece bir otel değil. Perde Altı Palas, içeri giren herkesin eline prangaları takan bir yer. "Gökte ne kadar yükselirsen yerdekilere o kadar küçük görünürsün."

❝Sen sadece vicdanını temizlemek istedin ve bunun adını aşk koydun..❞ Başlama tarihi; 29/01/2026 (Bu kitap; şiddet, travma, ölüm ve bazı okurlar için hassas olabilecek konular içermektedir. Lütfen bunun bilincinde olarak okuyun.)

Karanlık bir saray, yitik tanrıçalar ve intikamla yoğrulmuş bir kalp... Ravelyth, genç yaşta içine hapsolduğu karanlığın ve acının bir ürünü olarak doğmuştu. Kendi elleriyle yazdığı kaderin zincirlerini kırarken, gözlerinde parlayan yıldızlar kadar keskin bir öfkeyle dünyayı karşısına alıyordu. Sarayın ihtişamı, gölgelerin ardındaki korku ve büyülü güçlerin çarpışmasıyla birleştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bir balo gecesi... Gücünü yıldızlardan alan bir prensesin gözlerinden yükselen ışık, hem düşmanlarını hem de kendi geçmişini aydınlatacak mıydı? Yoksa karanlık, onun ruhunu tamamen yutacak mıydı? Bu karanlık ve büyüleyici fantastik yolculukta, sınırlar silikleşiyor ve her kalp, kendi yıldızını bulmak için sınanıyordu.

Sevdiği adam için her şeyi geride bırakmaya cesaret eden bir kadının hikâyesi... Hatta kendi evrenini bile. Kocasını kısa bir süre önce kaybeden Rena, artık hayata tutunacak bir sebep bulamamaktadır. Onun için ölüm, korkulacak bir son değil; sevdiğine kavuşacağı tek kapıdır. Günlerini mezarlıkta, geçmişin anılarıyla konuşarak geçirirken karşısına çıkan gizemli bir cadı, kaderin yönünü geri dönülmez biçimde değiştirir. Cadı, Rena'ya sevdiği adama ulaşmanın bir yolu olduğunu söyler. Ama her mucizenin bir bedeli vardır. Bedelin ne olduğunu dahi bilmeden teklifi kabul eden Rena, gözlerini bambaşka bir evrende açar. Ortaçağı andıran bu dünyada, sevdiği adam Veliaht Prens Arvın olarak karşısındadır. Ancak Arvın, onu tanımamaktadır. Rena'yla geçirdiği yıllara, paylaştıkları aşka dair tek bir anısı yoktur. Dahası, kaderinin başka bir kadınla yazıldığına inanmaktadır. Rena, sevdiği adamı her şeye rağmen yeniden kazanabilecek midir? Onu, sıfırdan kendine âşık edebilecek kadar güçlü müdür? Peki Arvın, hayatının tam ortasına düşen bu yabancı kadına karşı koyabilecek midir? Kalbinde anlam veremediği o sızı, gerçekten sadece bir rastlantı mıdır? Veliaht prens, Velerion'un kaderini mi seçecektir... Yoksa kalbinin fısıltılarını mı? Çünkü bazı aşklar hatırlanmaz... Hissedilir. Ve bazı bedeller, yalnızca ruhla ödenir.

Beni yalnız bırakan herkesin adı seninle birleşti.

"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."

Bazı kışlar sadece üşütmez. Bazıları insanın hayatını ters çevirir. Yüzbaşı Ömer Karadağ için görev her zaman önce gelirdi. Tek bir kaza ve kuş kadar hafif bir canı kurtarmak için emirleri hiçe saydığı tek bir gece her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirene kadar öyleydi. Hakime Selin Aydın ise hayatta kalmanın bazen nefes almaktan daha zor olduğunu bilenlerdendi. Hayat onu yakmıştı çünkü. Mantığıyla hareket eder, duygularına yer bırakmazdı. Çünkü bilir ki bir hakimin kalbi fazla konuşursa, verdiği kararlar da insanın göğsüne oturacak şekilde ağırlaşır. Görev ile vicdanın çatıştığı yerde, en tehlikeli şey suç değildi. Aşktı. Çünkü bazı duygular yanlıştı. Bazıları ise tamamen yasaktı. Ve bazen bir yüzbaşının en büyük savaşı cephede değil, kalbinde başlar.

Kılıçların çarpıştığı, kalbin heyecanla çarptığı, herkesin kalbinde kötülükten bir iz bulunduğu bir sarayda aşk doğabilir mi? İhanet dört bir yanında kol gezerken, huzursuz ruhların birbiriyle çatıştığı bir aşk hikayesi ne kadar ayakta kalabilir? Rekabet birinin kalbini ne kadar çürütebilir? Zehirli bir ok canını ne kadar yakar? Tanrıya sorduğumuz soruların cevabı bize ne kadar hızlı ulaşır? Zihnin kalabalığı insanı ne kadar yorar? Bir saray düşünün, yorulmanın ve savaşmanın insanı nasıl parçalayabileceğinin cevabını size bu saray verebilir mi?

O bir tarih öğrencisiydi. Uyandığında Göktürk Kağanı'nın kızıdır. Geleceği biliyor. Ama bu bilgi, onu kurtarmak yerine öldürebilir. Asena'nın önünde iki yol var: Kaderini yaşamak... Ya da tarihi yeniden yazmak..! Kapak Tasarımı Bana Aittir.

𝕴𝖘𝖑𝖆𝖐 𝖐𝖊𝖑𝖊𝖇𝖊𝖐𝖑𝖊𝖗 𝖚𝖈̧𝖆𝖒𝖆𝖟 𝖆𝖙𝖊𝖘̧𝖊 𝖞𝖆𝖐𝖑𝖆𝖘̧ı𝖕 𝖐𝖚̈𝖑 𝖔𝖑𝖚𝖗. Ben küçük bir kız sokağa bırakılan, o sokaktaki yıldızları izleyen, her hücresinin üşüdüğünü hisseden, ben küçük bir kız saatlerce alınmayı bekleyen, gözyaşları yağmura karışan ve ben küçük bir kız yalnızlığını yıldızlarla paylaşan. ঐ Ben küçük bir kız evi sokaklar olan, bütün sokaklardaki yıldızları izleyen, her hücresi teker teker soğuğa alışan, ben küçük bir kız ailesi olmadığını kabullenen, yağmurdan kaçan ve ben küçük bir kız her şeyini yıldızlarla paylaşan.