Onu kırdılar. Ama diz çöktüremediler. Adı fısıltıyla anılırdı. Gözlerinde fırtına, kalbinde yangın vardı. İnsanlara güvenmeyi çoktan bırakmıştı. Yanında sadece demir atı ve susmayan öfkesi vardı. Kaçmıyordu. Vazgeçmiyordu. Sadece kimseye ait olmadan yaşıyordu. Sisli dağları, karanlık geceleri ve soğuk rüzgârı kendine yoldaş seçti. Çünkü o, korunmayı bekleyen biri değildi. Kendi zırhını kendi kuşanmıştı. Ama en asi kalp bile bir gün soruyla karşılaşır: Yalnızlık güç müdür... yoksa alışılmış bir yara mı? Demir Atım Yalnızlığa - kuralları yıkan, susmayan ve boyun eğmeyen bir kadının hikâyesi.