yazdığım one shotlar... keyifli okumalar.

Boşanmayı planlıyorlardı ama onları birbirine bağlayan etkenler değil, kaderleriydi... Bilmiyorlardı.

Zoraki başlayan bir evlilik. Kanla yazılmış bir geçmiş. Ve inkar edilemeyen bir aşk. İso ve Fadime'nin hikayesinde asıl soru şu: Bu düşmanlığın ortasında yeşeren aşk, mutlu sona ulaşabilecek mi?

"İnsan kendine yakalanır İnsan kendinden yaralanır Ah kendimden bir çıksam Koşsam koşsam ve atlasam" Bağırmaktan, kavga etmekten ter basmış alınlarını birbirine bastırdı kız. Küçük elleriyle sıkıca kavrayıp, sadece onun duyabileceği bir sesle fısıldadı: "Şimdi senin gözünde ben sana ihanet ettim... Ama bir düşün; eğer burada kalsaydım, sana anlatsaydım ne olacaklarını, bir düşün. Şimdi ikimiz varız ama ya yarın? Dışarıda o kadar savaş, kavga varken biz nasıl korurduk onu?" İso'nun boğazındaki yumruk daha da büyüdü. Ve karısına eşlik edercesine onun da gözlerinden yaşlar aktı. Onca yaşanan şeyler için; yaşanmayan, daha doğrusu yaşanamayan şeyler için... Ve en çok da artık hiçbir zaman yaşanamayacak şeyler için... "Ben korurdum... Canım pahasına, Fadime. Seni de... bebeği de..." Bu sefer de size İsFad ile döndüm, tek isteğim sonuna kadar yazıp atabilmek 🙂 Keyifli Okumalar.

Furtuna ve Koçari... İki düşman aileden gelen iki kalp. Birbirlerinden nefret ediyorlardı, ama kaderleri sürekli onları bir araya getiriyordu. Ailelerinin yıllardır süren düşmanlığı ve kendi kalplerindeki karmaşa arasında sıkışıp kalan bu iki genç, birbirlerine karşı hissettikleri duyguları kabul etmek zorunda kalacaklar. Kilitli kalpler, kırılmaya ve bir fırtınaya dönüşmeye hazır...

Dağla denizin çarpıştığı yerde, Karadeniz'de Düşmaninla sevdalik edeceksen, etma. Yada et.... İso Furtuna & fadime Koçari . "bitanem , Ağlamayı bırak... hayat senin kucağında, ben ise her zaman kalbinde."

ismail furtuna sırrı öğrendiğinde ailesinden utanmıştı. ama şimdi, fadime koçari'nin ağlamaktan kanlanan gözlerine bakarken, ailesinden tiksindi. damarlarında akan kan ilk kez midesini bulandırıyordu.

Taşacak Bu Deniz dizisinde ki İsfad çiftine özel yazıyorum. Tamamen içimde kalmasın diye kafamda ki kurguyu buraya sizlere aktarıyorum. İyi okumalarrr.

bu kitap ise 20. bölüm ve devami icindir.

Bataklığın kıyısında, kimsenin uğramadığı bir yerde başladı her şey. Suyun sessizliği, gerçeği saklamak için yeterince derindi. Onu kurtardığında, sadece bir hayatı kurtardığını sanmıştı. Ama o anı gören gözler, gerçeği değil... görmek istediklerini seçti. Bir nefes, bir dokunuş, bir anlık yakınlık- Ve ardından gelen fısıltılar. Köyde yayılan sözler, masumiyeti kirletmeye yetti. Artık ne anlatılanlar susturulabiliyordu ne de bakışlar inkâr edilebiliyordu. Çünkü bazı yalanlar, gerçeğin kendisinden daha hızlı akar. Ve bazı suçlar... Hiç işlenmemiş olsa bile bedelini ödetir.