Olum sana kaç kere dedik uğraşmak istemiyosan git sevgili yap diye bak şimdi yanına beş metre yaklaşan bütün kızlara kafayı taktı yapmadığı şey bırakmıyo. Sen birini bulamıyorsan ben sana bulacam artık yeter Diye araya girdi Changbin. Jisung bana döndü ve -Yeunjun Changbin hyung un dediğini duydun. Benimle çıkar mısın. En azından sadece göstermelik <3

"Sırtıma isabet eden o kurşun... son nefesim olmalıydı. Öyle değildi." kaçarken vuruldum. Ölümün soğuk nefesini hissettim. Ama gözlerimi açtığım yer, bu dünya değildi. Ben artık bildiğim ben değildim. Önümde sadece yedi gün var. Sonra o zindan kapısı açılacak ve adımımı Esaretin tam ortasında bir cariye olarak atacağım. Kardeşimi bulabilecek miyim? Bu yeni dünyanın sırları neler? Ve bir hiç uğruna satılan ruhum, intikam için savaşabilecek mi? Ölümün unuttuğu bir kızın, zorla yazılan kaderi... Başlıyor. Not: Herşey bir hayal ürünüdür.

Siyah saçlarından çıkan birkaç tutam saç yüzüne dökülüyordu,vücudu sanki yağmurun altında saatlerce kalmış gibi ıslaktı,tek fark üzerinde bulunan ıslaklık yağmura değil bir kan gölüne aitti. Her Pazar yeni bölüm gelecektir.

Hayatım bir tarlaydı; ekilen tek şey keder, biçilen tek şey yalnızlıktı." ​Hakkari'nin taşlı, ıssız bir köyünde, 24 yaşındaki Rojda, ailesinin dört duvar arasında hapsettiği, sesi duyulmayan bir gölgeydi. Ortaokulun son zili onun için özgürlüğün değil, bitmek bilmeyen ev işlerinin ve hor görülmenin başlangıcı oldu. Ailesinin gözünde o, okul kitaplarına değil, mutfak önlüğüne mahkûm bir hizmetçiydi. Kaderi, doğduğu topraklara sıkışıp kalmış, umutları küle dönmüştü. ​Ta ki o güne kadar... ​Köyün sakinliğini bozan, resmi kıyafetleri içindeki bir grup asker, kapı kapı dolaşıp sorular sormaya başladığında, Rojda'nın hayatının akışı geri dönülmez bir şekilde değişti. O an, bir askerin keskin, esmer gözleri, ailesinin sorgulandığı avluda, boynu bükük duran Rojda'ya takıldı. ​Bu bakış, sadece bir karşılaşma değildi; ezilmiş bir ruhun duvarlarını yıkan, kalbine sakladığı tüm sırları açığa çıkarmaya hazırlanan bir kıvılcımdı. Asker, Rojda'nın çaresizliğinde bir masumiyet, Rojda ise onun varlığında adını bilmediği bir umudu görüyordu...

"Özgürlük bir hayalden ibaretti... ta ki onu birlikte istemeyi öğrenene kadar." Aynı zincire vuruldular. Aynı karanlığa kapatıldılar. Ama esaret herkesi aynı şekilde yaralamaz. Biri susarak hayatta kaldı, diğeri sertleşerek. Bu kitap, özgürlüğün bedelini, güvenmenin cesaretini ve bazen en büyük düşmanın insanın kendisi olduğunu anlatıyor. Esaret Altında - Kaçmanın değil, yüzleşmenin hikâyesi.

Savaş bitti denildi. Ama varlıklar huzur için yaratılmamıştı. Bu dünyada barış bir son değildi. Sadece daha büyük bir karanlığın sessizliğiydi. Irklar yan yana yaşadı, ama hiçbiri geçmişini gömmeyi başaramadı. Vampirler kanla yazılmış antlaşmaları hatırladı. Kurt adamlar zincire vurulmuş doğalarını. Warengler savaşın asla bitmediğini bilenlerdi. Büyücüler her gücün bir bedeli olduğunu gördü. Cadılar doğayla yapılan kadim anlaşmaların çatırdadığını hissetti. Yolcular zamanı izledi. İribisler her şeyi hatırladı. Ve hepsinin zihninde bir isim dolaştı: Karyon.