Lalin, hayatında gördüğü en ukala erkekle karşılaşmıştı. Teoman ise ilk kez kendisine meydan okuyan bir kız görüyordu. Daha ilk karşılaşmalarında birbirlerinden nefret etmeye karar vermişlerdi. Sorun şuydu ki, kaderin bu konuda pek de aynı fikirde olmamasıydı.

•𝐀𝐋𝐄𝐗𝐈𝐓𝐇𝐘𝐌𝐀 • alexithyma, hislerin kelimelerle ifade edilememesi durumudur. ─klaroline fic ─kitap çok sevgili arkadaşım beril'e ithaf.

𝒊𝒏 𝒘𝒉𝒊𝒄𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒄𝒉𝒂𝒐𝒔 𝒈𝒐𝒕 𝒂 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕𝒃𝒆𝒂𝒕. Sonsuz geceler. Bitmeyen lanetler. Ters giden planlar. O, ne tamamen bir kahraman... ne de basit bir tehdit. Güldüğünde diz çöktüren, susunca kıyamet getiren biri. Ailesini seçemedi. Gücünü istemedi. Ama kalbi... hep yanlış kişiye attı. Ve herkesin gözünden kaçan şey şuydu: Kaosu yaratan o değildi. Ama herkes onu suçladı. "Beni ya seversin ya unutursun ama ikisini aynı anda yapamazsın, Angelface."

Irene, Mystic Falls'dan olabildiğince uzakta, başına gelecek onca şeyden habersiz yeni bir hayat kurmaya çalışıyordu. | Ama eğer Mystic Falls'da doğduysanız bu, siz öldükten sonra bile lanetiniz olmaya devam ederdi. Ne kadar uzağa giderseniz gidin, eninde sonunda dönüp dolaşıp kendinizi Mystic Falls'da bulurdunuz.

İngiltere'de yüksek sosyetenin önemli isimlerinden birisi olan Audrey'in, babasından gizli bir hayatı vardır. Son zamanlarda artan ritüel cinayetlerinin arkasında kim olduğunu araştırmaya başlarken yolu Klaus Mikaelson ile kesişir. -kurgu 1800'lerin başında geçiyor !! [klaus mikaelson x fem!oc]

"Tamamen bana ait olana" tek bir hamleyle belimi kavradı,bedenlerimizi bir bütün haline getirdi. Sıcak nefesi burada hemen kulağımın dibindeydi. "Sen benim olana" dudakları sıcak nefesiyle kulaklarımı okşuyor, bedenimi bir alev topuna çeviriyordu. Belimdeki ellerinden birini kaldırarak boynuma doladı. Parmakları boynumdaki morluklarda dolanıyor, gözleri sanki ilahi bir güçle tüm yaralarımı sarabilecekmiş gibi bakıyordu. Eliyle omuzumdaki saçlarımı geriye itti. Saçlarımı yavaş yavaş okşarken beni bitirecek o sözler döküldü dudaklarından. "İkimizinde bedenini ateşe verene kadar..." Elleri dudaklarımın üzerinde gezindi. Gözleri çoktan beni yiyip bitirmişti, bir metafor olarak bende onun içine eriyordum. Dudaklarını ıslattı, sert sesi cümlesini "durmayacağım" diyerek tamamladığında bir an yok olmayı istedim. Onun benliğinde yok olmak... Dudaklarımız arasındaki birkaç santimi kapatıp, dudaklarımızın eşsiz dansına başlamadan önce kısık ve sert sesiyle "siktir" fısıltısını unutmayacaktım. Tıpkı bu öpücük gibi... "Kabuk tutan yarayı kopar Tekrar kanat Yarabandını çıkar /-At Yaralar sardıkça kanar"