Herkes o ses kaydını konuşuyordu, ben ise onun sessizliğini dinliyordum. O; üniversitenin dokunulmazı, geleceğin soğukkanlı cerrahıydı. Bense sadece yanından geçerken nefesini tutan psikooji öğrencisi bir kız. Diyorlar ki; duman, sırları gizlemek içindir. Peki, o gün koridorda çarpıştığımızda genzimi yakan o acı koku, hangi gizli günahın habercisiydi? Beyaz önlüğünün altına sakladığı karanlık, benim buğulu gözlük camlarımda eriyip gidecek miydi, yoksa beni de o dumanın içine mi hapsedecekti? Gitmem için 60 gün, onu çözmem için bir ömür vardı. Ve her şey, o kalın sesin koridorda yankılanmasıyla başladı: 'Önemli değil.'