Sasha, dünyadan kaçırıldığında bunun bir savaş ya da bir deney olduğunu sanmıştı. Gerçek daha basitti. İnsan bedeni, onları kaçıran uzaylılar için uyumsuzdu. Sasha ve diğer kadınlar, ilkel bir gezegene terk edildiklerinde daha bilincini toparlayamadan bir başka uzaylı tarafından kaçırılır. Kaçırılış mı, kader mi? Kurtuluş mu, başka bir tutsaklık mı? Kharur Gökyüzü tuhaf bir ışıkla yarıldığında onun orada olduğunu anladım. O, benim halkımın tanımladığı hiçbir şeye benzemiyordu. Av değildi. Düşman değildi. Ama eşti. Onu aldım çünkü Uk'uls halkının topraklarında eşimi bırakamazdım. Ruby Dixon kitaplarından esinlenilmiştir. #1 bilimkurgu #1 uzay #1 bağ #1 barbar #1 canavar

Gözlerinde bana karşı duyduğu saf nefreti görebiliyorum. Biliyorum ki arkamı döndüğüm an beni sırtımdan bıçaklayacak. Ama hayatta kalmak için sırt sırta vermek zorunayız. Şimdilik... Fakat öyleyse neden tek sığınak yine birbirimizin kolları oluyor? Soren için hayatta kalmanın kuralları basitti: uyum sağla, savaş ve sırtını sadece kardeşlerine daya. Peki ya hepsi elinden alındığında geriye ne kalacak? Kendini siyasi bir evliliğin esiri olarak düşman yuvasında bulduğunda ormandaki hiçbir kuralın artık geçerli olmadığını fark edecek. Artık yapacağı her seçimin kanlı bir bedeli var. Peki o, bu bedellerin ağırlığı altında ezilecek mi, yoksa yaşayabilmek için ihanet mi edecek? "Sen zafer kazanmış bir adamken, ben yenik düşen bir halkın kurbanıyım. Ben canavarları, sen ise koca bir halkı katlettin." Sevdiklerini koruyabilmek uğruna sırtında krallığın karanlık lanetini taşıyan, ama her şeye rağmen insanlara güvenmeyi arzulayan bir General. İkizini hayatta tutmaya yemin etmiş fakat geçmişinin gölgelerinden de intikam almak için yanıp tutuşan gözü kara bir Ayı. Dünyası ellerinden kayıp giderken tek bir ışığa tutunmayı başarmış, ancak elindekini de kaybetme tehlikesiyle yüzleşecek bir Kırık Ayna. Gücünü geri kazanmak için gölgelerde oyunlar kuran, yara izleriyle dolu geçmişine rağmen tüm ilkelerine ters düşse de aslında bir kalbi olduğunu fark edecek bir Yılan. Kimin av, kimin avcı olduğunun sürekli değiştiği; herkesin bir sırrının, karanlık bir yalanının olduğu bu kıtada kusursuz kahramanlar yok. Hepsi yaralı, hepsi kendi çıkarları veya sevdikleri için en korkunç günahları işlemeye hazır. Onları yargılayacak, onlara kızacak ama günün sonunda hayatta kalmaları için onlarla birlikte nefesinizi tutacaksınız. "Eğer herkesin hikayesini bilseydik, bugün düşmanımız olan herkesi affederdik..." +Çoklu bakış a

Yarı Azhuran yarı Estia'lı bir safkan genç kız. Düşman prensin kollarında kaderiyle dans ediyor. Peşinde bir kehanet, kalbinde bir yangın, sırtında yüzyıllardır bekleyen bir lanet var. O Kiera'ydı. Güç onun parmak izi olmalıydı.

Evime giren bir katil tarafından öldürüldükten sonra çok ünlü bir webtoonun içindeki karakterlerden birisi olarak uyandım.. ama buradaki sorun ise bu karakterin yaptığı zehirli iksirleri ile tanınan kötü kalpli cadı Alexia Alamilla olması idi! Yani, namı değer: Zehir Kraliçesi.

Meşe gayet sıradan bir hayata sahipti. Ta ki kendini entrikalarla dolu okuduğu bir romanda bulana dek... Tabi ki hikayenin asıl kahramanı, güzeller güzeli Ashley olmamıştı. Bu fazla iyimser olurdu sanırım. O elbette romanın kötü ve imparatora aşırı derecede takıntılı karakteri leydi Efran'dan başkası değildi. Ah, tahmin edersiniz ki kendisi ölüme mahkumdu. Tabi ki ölümü aşık olduğu imparatorun elinden olacaktı. O celladına aşık olmuştu. Ama her şeyi kaybetmiş değildi. Elinde okuduğu roman sayesinde paha biçilmez bilgilerle bu dünyaya düşen Meşe, celladıyla düşman olmak yerine iyi biri rolüne bürünmeye karar vermişti bile ama asla tahmin edemeyeceği duygular kapısını çaldığında bu kararlı duruşu nereye varacaktı, orası tartışılırdı. O halde webtoon tadındaki bu hikayeye hoşgeldin! "Söylesene. Bu yeni taktiğin mi?"diye sordu karşıya bakarken. Kaşlarımı çatarak baktım. "Neden bahsediyorsunuz majesteleri." Vücudunu bana döndürdü ve "Böyle umursamaz olman ve güçlü durmaya çalışman. Beni etkilemek için yeni bir taktiğin mi?"diye bitirdi cümlesini. Ona şaşkınlıkla baktım. Bu adam su egosundan ne zaman vazgeçecekti? "Size defalarca söyle-..."diye uzun bir nutuk çekmeye başlayacaktım ki belime konan elle konuşamadım. Prens belime koyduğu eliyle beni yavaşça kendine yaklaştırdı. Kendisi de iyice bana sokulurken yüzüme doğru fısıldadı. "Eğer öyleyse..." Sustu. Bir süre gözlerimin içine baktı ve devam etti. "Eğer öyleyse kesinlikle işe yarıyor." Söylediği kelimelerle kalbim yine aynı şeyi yaptı. Hiç olmaması gereken biri için hızla çarpmaya başladı.