Bir kitap yazmıştım. Kişiliğimin aksine o kitap çok karanlıktı, okuyan herkesin tüyleri ürperten cinstendi. Ancak ilginç bir şekilde kitap popüler oldu. Neredeyse dünya çapında tanınmıştı ve milyarlarca hayranım olmuştu. Ancak kitabın devamını bir türlü yazamamıştım. Yıllar sonra bile bir türlü ilham gelmemişti. En sonunda kariyerimi bırakmak zorunda kaldım. Vaz geçtiğim o gün uykuya daldım ve sonra uyandığımda tamamen başka bir dünyada uyandım. Reenkarnasyon muydu? Hayır. Başkasının bedeninde miydim? Keşke. Bildiğim bir dünya mıydı? Allah kahretsin ki evet! Yazdığım dehşet verici dünyaydı bu. Ve ben hayatımın en kötü hatasını yapmıştım. Ne mi? Kötü adamın kucağına düşmek! Öylece düştüm! Ve o beni kucağına alıverdi! "Sen de kimsin?" "Merhaba ben Sher. Rica etsem beni yere salar mısın acaba?" Adam beni bırakıverdi, hayır ayaklarımın üstüne falan değil bildiğiniz aşağıya saldı. Haliyle yere sertçe çarptım. Sonra ne mi oldu dizinin üstüne çöktü ve çenemi sertçe tutup yüzüme baktı: "İran kedisine benziyorsun." Abi bu durumda söylenecek şey mi bu?! Sonra ne mi oldu? Adam beni tuttu tek omuzuna aldı ve arabasına doğru yürümeye başladı. "Afedersiniz? Beni neden patates çuvalı gibi sırtlandığını sorabilir miyim?!" "Bir anda üzerime düştün. Çok şüpheli." "He? Ne yani sırf yanlışlıkla üzerine düştüm diye beni kaçıracak mısın?" "Evet, aynen öyle." "Ulan manyak!" "Küçük bir meleğe göre çok gürültücüsün."

"Çok yakışıklı." "Biliyorum." Lan seslimi söyledim bunu? Kızarmıştım. Onu inceledim, yüzündeki her noktayı... Yoksa düşündüğüm şey mi olacaktı şimdi? Tam zamanı Ecrin... Kızım hadi yapabilirsin! Üç, iki, bir ve... Güçlü bir şekilde deminden beri biriktirdiğim tükürüğü suratına tükürdüm. #16 Şaka => 20/04/25 #1 Cringe => 13/07/26

Ölmek böyle bir his miydi? Kulaklarımın içinde uğuldayan korna sesi hâlâ dinmemişti. Burnuma keskin bir yanık kokusu doluyor, bedenimin her yanı sanki görünmez bir ağırlığın altında eziliyordu. Gözlerimi açmak istedim ama kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi. Son hatırladığım şey... Yağmur. Direksiyonun üzerine düşen damlalar. Elimde tuttuğum roman. Kırmızı ışıkta durduğumu sanırken sağ taraftan üzerime doğru gelen farlar... Ve ardından... Çarpışma.

Ayça araba çarpması ile kendini bir romanın kötü karakteri olarak bulur. Ayça hem olanları anlamaya çalışırken hemde içinde bulunduğu bedenin sahibi çağlanın hayatını yaşar # sıradışı -1

Miray ve Pelin, siyah ve beyaz gibiler. Hayır hayır, vişne çürüğü ve toz pembe. Ekşi ve tatlı. Kirpi ve tavşan. Birbirlerini asla anlamayacak gibi duruyorlar, birbirlerini suçlayıp "Senin gibi kızlar" diye başlayan cümleler kuruyorlar. Bu doğru değil aslında, gün sonunda ikisi de yolunu bulmaya çalışan genç kızlar değil mi sonuçta? 27 Mart 2024

içine girdiğim roman saçmalığı yetmiyormuş gibi birde ben gereksiz karakterden bile gereksiz olan karakter olmuştum. Hayat bana karşı çok ama çok acımasız!

Kızıl saçları nedeniyle doğduğundan beri cadı muamelesi gören Leydi Flair. Bir gün intihar eder ve webtoon final verir. Hikayenin yakından takipçisi olan Katherine bu final nedeniyle etkisinden bir süre çıkamaz. Kendi hayatı da son derece berbat olan Katherine biraz dolaşmak ve kafa dağıtmak için gezinir. Ancak şans onunla ilerlemez. Gözlerini açtığında bilmediği bir nedenle webtoona reenkarne olmuștur.

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

Modern dünyanın güvenli kollarından kopup, adaletin sadece güçlünün kılıcıyla dağıtıldığı, merhametin ise zayıflıkla eşdeğer görüldüğü bir devrin tam ortasına düştü. Artık ne tanıdığı yüzler var ne de sığınabileceği yasalar. Bu yeni dünyada her gölge bir avcı, her lüks köşe bir tuzak ve her sessizlik, boğazına dolanmaya hazır bir urgan. "Medeniyetin ışığında parlayan bir ruh, karanlık çağların vahşetinde ne kadar süre sönmeden kalabilir?"