Geleceğe parlak bakan her bir kişi içindeki o umudu asla kaybetmez. Olur da bir gün o parlaklığın söndüğünü ve karanlıkta kaldığınızı hissederseniz, yeşeren her bir umut dalı teker teker kırılmış demektir. *** Geçmiş geç kalınmışlıklardı. Pişmanlıklardı. Ama yaşananlar hiç var olmasaydı iki insanın kalbinde yetişen aşk da varlığını yitirmez miydi? Herşeyin bir nedeni olduğu gibi kader de buna bir neden sunuyordu. Aslında herşey bu kadar basitti.

İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...

Hayat bana hep kötü davranıyordu. Belkide sorun bendeydi... Kitabı farklı bir bakış açısından okumak için tıkla:))