"İnsan bazen doğduğu şehirden değil ,sevdiği insandan kök salar." "Bir gün anladım... İnsan insan kalbini taşıdığı yere ait olur." Kökler toprağa değil, bazen bir çift kahverengi göze tutunur...

Babası yüzünden evlendirilen Lorin, kocasının üstüne gerdek gecesinde getirdiği kuma ile boşanır. Evine geldiğinde abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığını öğrenir. Kaçan kızın abisi, Sidar Rozan Lorxan sevdiğini kadın olan Lorin'e kavuşmak için berdele karar verir. Sevdiği kadına Marid diye seslenen Sidar kaderin ona sunduğu, direniş şehri olarak bilinen Mardin'de büyük bir aşk mücadelesi başlatır. Mardin onların aşkıyla yanıp yakacaktı, devlerin aşkı büyüktür tıpkı onların direniş aşkı gibi. Mardin'in dilinden diline düşen, taa Diyarbakır'a kadar uzanan onların aşkını okumak ister misin? İyi okumlar. ❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ ❝Devlerin aşkı, şehrin güzelliği ile başlar.❞ İnsanın kaderi sürprizlerle doludur. Bazen biten şeyler yeni başlangıçlardır. Kader tam insanı çürütürken aslında yeniden yeşerdiğini anlatır. Lorin'de buradaydı işte. Tam bitti her şey cehennem oldu derken bir anda cennete düştü. Sadece biraz geç anladı cennette düştüğünü. Sidar ağa için Lorin bir derde değil, bin derde bedeldi. Sadece aşk ve gözler. Sadece Mardin'in zalim ağası Sidar Rozan Lorxan ve deli sevdası, açık yarası Marid Evin. "Yetmedi mi akıtılan kanlar? Sırf benim uğruma akıttığın kanlar. Ver beni babama, dursun artık bu kargaşa. " Sesindeki yalvarışla mavilerinden akıttığı yaşlar ne Sidarı ikna etti nede vazgeçirdi. Sidar sevdasından vazgeçecek bir adam değildi. "Ölürümde, öldürürümde ne bırakırım seni ne de vazgeçerim sevdamdan!" onun damarında yoktu yazılmamıştı bırakmak, vazgeçmek. Kader ilk kez yakmış uğruna yanacak bir sevda bırakmıştı ona. Ne zaman itilse daha da sıkı kavrayacaktı sevdasını. Biri yürek ateşi gibi sevilirdi. Diğeri yürek sızısı severdi. Mardin, masalların şehri ya kabus olurdu yada masal.

Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

O gece, ailemi o hurda yığınının içinde bıraktığımda, beni alevlerin arasından çekip çıkaran ellerin benim zindanım olacağını bilemezdim. Bora beni ölümden kurtarmıştı ama her nefesimi kendi karanlığına borçlu kılmıştı; şimdi onun saplantılı sevgisi, ruhuma dolanan aşılmaz bir pranga gibi. Ben onun hem en büyük minneti hem de en mahkûm esiriyim; kurtarıcımın kollarında özgürlüğümü yitirirken, onun yakıcı tutkusunda yok olmaya her gün biraz daha boyun eğiyorum.

Karşılaşmalar her zaman birinin bir şehre gelmesiyle ya da o şehirden gitmesiyle başlamaz... Ya bir insan kendisini kaybederek başlarsa... Kendini ararken başkasında kendini bulursa... Bi hikayeyi başlatmaya yetmez mi? Her şeyi yerle bir edip en baştan başlamaya cesareti olan kızlar için. Acısını içine gömüp kendini kaybeden erkekler de vardır. Herkes birini aramaz ama biri gelir herkesi aratır. Okurken depresyona girmeyin. Çünkü, her karanlık yol, bir aydınlığa çıkar.

' Öldürmeyen acı güçlendirir.' derdi hep babam. Bir bakıma haklıydı şimdi ona daha çok hak veriyordum. Babamı vatana vereli 20 yıl olmuştu bende onun izinden gidip asker olmuştum. Yeni bir yere göreve giderken kimle nasıl ve hangi yüzüyle karşılaşacağınızı bilemezsiniz. Ya da sizin nasıl olacağınızı. Babasının kızı,annesinin gece gözlü kızı,abisinin baş belasıydım hep şuan ise Üsteğmen Gökçe Keskin'dim. İlk görev yerim veya ilk timim değildi elbette ama tim demek sizin ailenizden bile daha yakın bir bağ demekti. Buz Küpü derlerdi bazen bana çünkü kalbim buz tutmuştu. İşime ve vatanıma odaklı bir askerdim. Yeni timine hoşgeldin Üsteğmen Gökçe Keskin diye ilk adımımı attım Hakkari'ye. ( Yerler, kişiler, olaylar, kurum ve kuruluşlar gibi unsurlar tamamen kurgu ürünüdür, küfür içerir.)

Bazı savaşlar bitti sanılır... Ama geride kalanlar için savaş asla bitmez. Kaybedilen timler, yarım kalan görevler ve taşınması ağır veballer... Asena Temir ve Alaca Timi için bu yol, sadece bir görev değil; suskun yeminlerin, verilen sözlerin ve geri dönmek zorunda kalanların hikâyesi. Bu bir kahramanlık masalı değil. Bu, bedel ödeyenlerin hikâyesi.

"Çocukken yanağıma kondurduğun öpücük sayesinde tüm acılarım geçmişti. Şimdi ben senin kalbinden öpsem geçer mi? Tüm acıların diner mi?" İlk görüşte değil, her görüşte aşkı yaşadım ben. "Kendini sev çünkü ben seni seviyorum." (17.04.2021 📝)

Askeri kurgu. "Aşk gurur tanımaz, komutanım." Aşka küsmüş bir kadınla onun aşkından ölüp biten bir adam. "Asker!" dedim ses tonuma hakim olamayarak. "Batuhan," dedi bana bakmadan. Uzun uzun karşısına baktıktan sonra tekrardan bana döndü. "İsmim Batuhan." "Asker!" dedim inat edercesine. "Ne zaman ismimi söyleyeceksiniz?" Birden soru yöneltince şaşırdım. "Şehit olduğumda mı?" "Ne?" dedim şaşkınlığımı gizleyemeyerek. "Saçmalamayı kes!" deyip bakışlarımı ondan kaçırdım. "Ne zaman şehit olacağımız belli olmaz." O konuşurken dönüp de ona bakmadım ama onun bana baktığını yandan görebiliyordum. "Belki şu anda terör örgütleri gelir bir çatışma çıkar ve ölürüm." O konuştukça kucağımda duran elimin yumruk olduğunu ve tırnaklarının derimi delip geçtiğini hissedebiliyordum. "Ve ben bir kere bile dudaklarınızdan bana ismimle seslendiginizi duymadan ölmüş olacağım." TELİF HAKKI BANA AİTTİR. İZİNSİZ KAPAK VE İÇERİK ALINAMAZ!

Baştan aşağı gece olan o adam Ve ay ışığı ile gölgeyi var eden o kadın'ın hikayesi~ ~asker kurgusu ve karıştırılan bebekler