"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel'in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel'e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut'um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut'un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.

(Yeniden düzenleniyor.) Ardıç ve Asena. İki yetişkinliğe erişmiş insan. Birbirlerinin doğru olduklarını dahi bilmeden mali bir evlilik durumuyla evlendiriliyorlar ama aslında sanıldığından çok daha farklı. Sadece bu onların asıl nedeni olmadan karşılaşıyorlar bir evlilik kuruyorlar ve artık onlar gerçekten birbirlerini buldular. Bu aşkın sonunu birlikte yazacaklar. Belki de kendini kandıracaklar. Onlarla mutlu olmak mı, onsuz olup mutlu etmek mi?

Elisa, on sekizine girdiği gün açlıktan, savaştan ve sağanak gibi yağan bombalardan daha fena bir şey olduğunu öğrendi; Döneceğine söz verip dönmeyen bir adam. "Uyuduğum zaman açlığımı unutabiliyorum. O anlarda bombardımanın sesini bile duymuyorum. Sonra güneş doğarken, çıplak ayaklarımla sana koşuyorum ve Beyaz İnciyi kıyıya yanaştıracağın anı gözlüyorum. Buradayım, Vetnika Kıyısıyla birlikte utangaç kollarımı açmış seni bekliyorum." Beyaz İncinin yakışıklı kaptanı Antoni Denis Porowski'nin gemisi bir daha Vetnika Kıyısına yaklaşmadı. Oysa Elisa, titreyen bakışlarıyla Antoni'nin acı yeşil bakışlarından bunun sözünü almıştı. Elisa umutsuz bir gündoğumunda, iskelede oturmuş ayaklarını suda yüzdürürken, bir geminin yaklaşmakta olduğunu gördü. Heyecanla ayağa kalktı. Kalbi boğazında atıyordu ki arsız bir kurşun omzuna saplanıp kaldı. Bir kurşun bacaklarının arasından geçti, bir diğeri sol kulağının yanından. Anladı ki kurşunlar ve bombalar bu kez işgal için gelmişti kıyılarına. Olduğu yere yığılıp kalırken, gözlerini açtığında baş edeceği şey artık yalnızca açlık ve savaş değildi. Tüm ailesini yitirmenin acıyla esir edilen cılız bedenine, beklemekten yorgun düşmüş kalbi de eşlik etti. "Dönmeyişine kızmayacağım. Eğer bir gün dönersen, beni bulamayacak olmana kederleneceğim. Boynumdaki asker kolyene dokunup hayatta kalacağım ve bekleyeceğim Antoni. Kaderin, bizi bu hengamenin ortasında yeniden bir araya getirmesini bekleyeceğim."

Pera, arkadaş grubuyla kış kampına katılırken, içinde tarifsiz bir huzursuzluk kol geziyordu. Avrupa'nın en yüksek dağı Mont Blanc'un karlı etekleri, kızıl granitleri, sivri buzulları ve göz alıcı zirvesiyle birlikte bir sürprizi daha vardı. Büyülü bir evrenden gelen ve kanlı bir görevi tamamlamak için orada bulunan dört adam. Neşeli kampları bir anda rayından çıkarken, önce en yakın arkadaşının ölümüyle sarsıldı Pera. Mont Blanc'da hiçbir şey olması gerektiği gibi gitmedi. Neşeli kahkahaların yerini ölüm çığlıkları, sıcak şarap kadehlerinin yerini soğuk, açlık ve dehşet verici bir kaçış aldı. Ancak o adamlardan biri, diğerlerinden farklıydı. Gözleri siyah bir okyanusu anımsatan, tehlikeli ve gizemli adam, Ante Davies... "Sakalları, gözleri ve keskin çene hattı... Çehresini oluşturan her ayrıntı bir hikaye gibiydi. Ve ben o karanlık hikayede kaybolmak üzereydim."

Geçirdiği kaza sonrası hafızasını kaybeden Nazlı Larin ailesini, tüm sevdiklerini, sevdiği çocuğu unutur. Yıllar sonra sevdiğiyle karşılaşır. Adam onu gözlerinden tanır ama büyük bir sorun vardır. Kendisi evli, adam nişanlıdır. " Geldin Demir. Bırakmadın beni." " Geldim. Bırakmadım seni." Demir Polat & Nazlı Larin Ilk kitabım. Acemice yazıldı. Yayınlama tarihi- 11.01.2026

Kum Saati Anaokulunda yaşanan bir patlama, iki çocuğun kaderini bir anlığına kesiştirir. O kargaşanın ortasında, küçük bir kız bir erkek çocuğu tarafından kurtarılır - ama onun kim olduğunu asla öğrenemez. Çocuk uzaklaşırken, Kamer Ukde'nin aklında sadece arka cebindeki beyaz gül ve fısıldadığı iki kelime kalır: "Bul beni." Yıllar geçer, ama o anın izi silinmez. Artık Kamer, geçmişin tozlu perdesini aralayarak o çocuğun kim olduğunu bulmaya kararlıdır. Fakat bazı arayışlar, sandığından çok daha fazlasını ortaya çıkarabilir. Zaman bazen unutturmaz, sadece bekletir... Belinay Çukur'un kaleminden, kaderin sessizliğine dokunan bir hikaye.

​Dünya, yasaların değil, gölgelerde hüküm süren iki dev gücün; Erdeniz Hanedanlığı ve Bellini İmparatorluğu'nun pençesindedir. Yıllardır süren kanlı savaşı bitirmek için tek bir çözüm vardır: Büyük Kurban. Bir taraf, diğerine ölüme mahkûm bir kurban gönderecek ve barış bu bedelle mühürlenecektir. Kurban hayatta kalırsa dünyada barış sağlanacaktır. ​Dila Allegra, öz babası tarafından bu kanlı anlaşmanın içine, gerçek kurbanın yerine geçmesi için fırlatılan masum bir piyondur. Karadeniz'in sarışın celladı Bora Erdeniz'e bir rehine-gelin olarak teslim edilen Dila için artık hayat, bu acımasız adamın malikânesinde bir ölüm kalım savaşıdır. Bora, ailesinin bu zoraki nikâhına nefretle karşılık verirken, Dila her gece celladının yanında, kurban edildiği bu hayatta nefes almaya çalışır. Ama bu esaret, her iki taraf için de geri dönülmez, tehlikeli bir arzuya dönüşmek üzeredir.

Lise son sınıf öğrencisi bengi soysal yine bir okul sabahına açtı gözlerini ama bugün diğer günlerden farklıydı çünkü içinde garip bir his vardı. Belki korku belkide kaygıydı bilmiyordu her sabah olduğu gibi yine arkadaşlarıyla sohbet ederek okula gittiği bir sabahtı ama sevgili miracın "on yıl sonra kendinizi nerede görüyorsunuz" Sorusu içindeki hissi daha çok gün yüzüne çıkarmıştı. Bengi on yıl sonra doktor olacağını söylemişti ama kaderin onun için daha farklı planları vardı. O sabah ne bengi ne de arkadaşları bilmiyordu kaderin onlara yazdığı on yıl sonrasını...

Leya Deniz, Türkiye derecesi ile kazandığı okuluna gelirken hem ilk aşkını hem de ilk kalp kırıklığını yaşayacağını tahmin edemedi. Ama en kötüsü kırık güvenini sarmaya başlayan ve aynı fakülteyi kazanmış, okulun kurucusunun torunu Batur Alp'in ona hayatının en büyük yalanını söyleyeceğini de... Ortak arkadaşları Yağmur'un telefonunda Leya'nın kendinden çekindiğini yazdığı mesajı gören Batur, Çağrı ile yer değiştirdi, Leya'nın kalbine Çağrı adına sıkışmak zorunda kalmış Batur Alp olarak girdi. Bunu yaparken her şeyi göze almıştı. Ama atladığı bir nokta vardı. Asla gerçeğe dönmeyeceğini bildiğin bir düş çıkmazına sıkışmak, insanın kalbine bir hançer gibi saplanır; yerinden kan değil, gözyaşı akıtırdı. Ve yalancının mumu eninde sonunda söner, sönerken kalpleri de söker.

Galatasaray teknik direktörünün büyük kızı olan Mayıs Erdem, babasının totemi için gittiği derbide, yaptığı hat trick'in ardından sakatlanan yıldız oyuncunun sakatlığına babasının ne kadar üzüldüğünü görünce dayanamaz. Hem babası hem de kaldığı tek staj olan ortopedi'yi geçebilmek için fakülte hocalarından birisiyle bir anlaşma yapar. Sakatlanan topçuyu üç ayda sahalara döndürmenin sözünü veren Mayıs, bu sözü verirken Galatasaray ve milli takımın altın çocuğu Doruk'un, dışarıdan göründüğünden de huysuz bir insan olduğundan habersizdi. Ama kendisi de ondan pek aşağı sayılmazdı. Ve top kaleye, tam isabet etmişti.