Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

O, sadece abimin arkadaşıydı... ya da ben öyle sanıyordum Bir bakış, bir tesadüf ve her şeyi karıştıran bir gülümseme. Abimin arkadaşıyla başlayan beklenmedik bir hikâye... Bazı duygular yanlış kişide başlar ama doğru hissettirir.

She never meant to end up living in Avengers Tower. She just wanted a quiet job-something behind the scenes, something where she could help without being seen. Y/N is the kind of girl who slips into corners, fades into hallways, and patches people up without asking for thanks. Shy. Careful. Quiet. A girl who knows how to survive by staying unnoticed. Bucky Barnes is the opposite. Haunted past, metal arm, too many eyes watching his every move. He's a former assassin trying to learn how to live again-how to breathe without guilt, how to sleep without nightmares. They shouldn't orbit each other. But slowly... they do. A silent cup of coffee left on a desk. A shared moment in a dim hallway. A hand offered in panic and not pushed away. She's afraid to trust. He's afraid to hurt anyone. And somehow, two people who can barely look each other in the eye start to change everything-one small moment at a time. This isn't a love story born from sparks and fireworks. It's a slow bloom between a girl who hides and a man learning he's safe to care again. Quiet hearts. Soft hands. Careful steps. A love story built in silence. And when it finally ignites-it might burn brighter than either of them ever imagined.

Kan, şiddet, yoğun travma ve küfür içerir. -18 ve hassas okurlar için önerilmez. Altı yılın ardından hapisten çıkan Valeria Sanchez'in tek bir hedefi var: İntikam. Ancak eski nişanlısı Adrian artık evli, çocuklu ve Valeria'nın şirketinin patronudur. Valeria, yeni kimliği Isabella ile Adrian'ın koruması Ronan'ın kalbine sızarken; geçmişin hayaletleri ve karanlık ittifaklar her şeyi değiştirecektir. Gerçek kötü kim? Aşk, ihaneti affeder mi? Tüm hakları yazara aittir.

Bu korsan gemisine adım attığım an her şeyin çok zor olacağını biliyordum. Onlarca erkek korsanın arasında özgürlüğüm için koşuşturup duracaktım. Ancak şikayetçi değildim. Yolun sonu öylesine güzeldi ki yol umurumda bile değildi. Tek istediğim şey başımın çaresine bakabilmekti. İstediğimi, istediğim zaman yapabilmekti. Özgür olmaktı. Hakkımdaki şeylere karar verebilmekti. Nefes almaktı... Ve siyah üzerinde beyaz ip ile işlenmiş kuru kafa sembolunun bulunduğu bayrak, beni buna yaklaştıracaktı. Bu gemi bana yardım edecekti. Kaptan Valentino bana o özgürlüğü verecekti. Ben, Elizabeth White. İlk kez kendi hayatım için bir şey yapıyordum. Ve bundan daha mutlu ve cesur hissettiğim başka bir an yoktu.

"Haberleri duydun mu?" Bira şişesini tepesine diken adam umursamaz bir şekilde omuz silkti. "Ne haberi?" Arkadaşının sormadan anlatmayacağını anlayınca sarhoş kafasına rağmen harfleri dudaklarından dökebildi. "Şeytanın Eli bir kadınmış." Karşısındaki adam bu sözler üzerine sadece güler gibi bir ses çıkardı. "Ben ciddiyim!" Dedi öfkelenerek. Barda bulunan ve bu konuşmayı duyan bir kaç insanda onlara katılıp alay etmeye devam ettiler. "Bir katil ve yakalanması yılları bulan bir hırsız. Nasıl bir kadın bunu yapabilir?" İçlerinden biri pelerinimden dolayı beni görmeyerek kendi fikrini açıkça belirtti. "Gazeteci bir arkadaşım onun davasına katılmış. Kadın olduğuna yeminler ediyor." Adam hırsla soluyarak ayağa kalkmıştı. Yalancı durumuna düşmek pekte hoşuna gitmemiş gibiydi. "Seni kandırmış." Kendilerinden emin bir şekilde adamı yatıştırmaya çalıştılar. Tam geri bar taburesine oturacağı sırada ayağa fırladım. İçkiden mi yoksa duyduklarımdan dolayı mı bilmiyorum ama keyfim oldukça yerine gelmişti. Adamın omzuna hafifçe çarpıp bana dönmesine sebep olurken güldüm. "Ben sana inanıyorum adamım." Ona çarptığım için sinirlense dahi sözlerim hızla yatışmasını sağladı. Şeytanın Eli'nin cebine iliştiğini fark etmemişti.

TAMAMLANDI. *** "Yarım kilo kestane alabilir miyim?" ***

"Dediler bana, inanma sözlere. Vurulma-sana cellat olan gözlere..." * " Yakala!" dedi bir hızla fırlattığı telefonum ben ne olduğunu anlamadan, kaldırım taşındaydı. Gözlerim titrek bir ifadeyle sulandı. Yerdeki telefona kaydı bakışlarım. Sesi kulaklarımı kabarttı. " Ardındaki araba... Bin ona ve evine git." Dediğinde hala bakışlarım yerdeki telefonumdaydı. Kapının sertçe suratıma kapatılmasına alışkındım ancak ilk defa kapı dışarı edilmiştim. İlklerim, demiştim ona. Her ilkimi bana yaşatana, elimden alamazsın demiştim. Basit bir denkleme yerleşen saatler... Basit bir denklem. Popüler kızlar, kötü çocukları sever. Ve Özün, benim için kötü çocuktu. Ya ben popüler miydim? Soyadım yetiyordu, gözlerin büyümesine. Benliğim değil. Yalan, İzel. Ve yalana yanıyorsun.

Çağla ve Ebru, izledikleri filmlerin ve okudukları kitapların etkisinde, kurt adam bulma umuduyla kendi ülkelerinden çok uzaklara giden, iki Türk kızı. Asla saf olmayan, başrollerdeki o aptal kızlara her seferinde acımasızca söven bu kızlar, kendi aşk hayatlarında onlar kadar saf olmamaya yeminliler. Şuan ise tek bir hedefleri var: Birer kurt adam bulup mühürlenmek. Çok ülke gezdiler, birçok kez de kurt adamları bulduklarını sandılar fakat her seferinde yanıldılar. Artık yalnızca son bir durak kaldı: Fejian. Çağla ve Ebru, aynı sürüdeki iki kurt adamı kendilerine mühürlemeyi düşünürken kader, iki düşman sürünün alfalarını onlara mühürledi. Alfalar arasındaki büyük düşmanlık, bu iki arkadaşa sıçrayacak mıydı? Her şey istedikleri gibi mi gidecekti, yoksa her şey tepetaklak mı olacaktı? 🐺 "Canım Allah'ım şuan bir rüyada mıyım, yoksa gerçekten de bir kurt adama horon tepmesini mi öğretiyorum, Yarabbim?" Diye Türkçe konuşmamla bana tuhaf tuhaf bakan Chris'e onların dilinde, "salla hadi, omuzlarını titret biraz da," diyerek komut verdim ve Ebru'ya dönerek gurur dolu bir bakış attım. Bu bakışın anlamı şuydu; ben ve Ebru kuru fasulyeyle pilav, lahmacunla ayran, iskenderle yoğurt, çiğköfteyle marul, karpuzla çekirdeği gibi uyumlu ve yan yana geldiklerinde dünyayı değiştirecek kadar tehlikeli bir çifttik. Bizden var ya her şey beklenirdi, her şey! 🐺 UYARI: 'Pabucumun Mühürü' isimli ilk ve tek kurgudur. ~15.03.21~

"Bir varmış bie yokmuş,kaybedene ne olmuş?" Bu kitap,kusursuz aşkı,duyguları ve her şeyin sonunda iyiye giden kazananlar için yazılmadı.Geride bırakılanlar,vazgeçilenler ve kaybedenlere adandı. Zeran,kuzeyde bir ada ülkesidir ve şüphesiz halkın en sevdiği şeylerden biri artistik patinaj gösterileridir.Lakin içine girmeyen hiçkimse buzun sertliğini anlayamaz.İşte bu yüzden yaklaşan olimpiyatlara hazırlanan İlkay İrdoğan o buzu ikinci madalyonu yere atarak kırmak zorundadır.Lakin ikinci madalyon kırıldığında ortaya çıkacaklar ülkenin yöneticilerini bizzat ilgilendirir.