Kehanete göre, bir gün Ay'ın güzel yüzü, Ay'ın kötü yüzünü yenecekti. Herkes bu ana sevinecek, gökyüzü daha berrak olacaktı. Karanlık artık sadece geceye ait olacak, gündüzler ise güneşin ışıklarıyla herkesin kalbine umut taşıyacaktı. Ama bu değişim neyin ya da kimin sayesinde gerçekleşecekti? Kızıl saçlı çocuğun kararıyla mı? Kehanette adı geçen Ronera'nın cesur adımlarıyla mı? Yoksa eski çağlardan beri anlatılagelen Ay'ın güzel yüzünün gücüyle mi?

"Hey efsun, duyuyor musun beni." Kulağıma bugüne kadar duyduğum en güzel ses geliyordu, onun sesi. Duyduğum o güzel sesi ile daldığım düşüncelerden sıyrıldım. Ve onun bir okyanus kadar mavi gözlerine dalıp giderken yeniden konuşmaya başladı. "Beni duymayacak kadar hangi düşüncelere daldın gittin, neyi bu kadar düşünüyorsun." Seni, sadece seni diyemedim. Efsun küçüklüğünden beri platonik olduğu Adama bir türlü açılamaz, ailesi ile ani bir kararla taşınırlar . Fakat yıllar sonra tekrardan eski şehrine gelmek zorunda kalır. Onları birleştiren Kader midir? Yoksa sevgi midir? Peki efsun artık kalbinde taşıyamadığı aşkı ile ne yapacaktır? Buna direnip eskisi gibi onu uzaktan mı sevecektir yoksa korkusuzca karşısına çıkıp kalbindeki aşkı mı itiraf edecektir...

Her sessizlik, paslı bir zincir; her karanlık, umutları kör eden bir perde. Duygular, buz tutmuş nehirler misali cansız; yaşam, mezar taşına kazınmış bir tarih kadar anlamsız. Dünya ikiye bölündü. Bizler ve Ötekiler... Bizden olanlar, kurucu ülkelerin koruması altında, Ötekiler'se bu karanlık dünyada hayatta kalmak zorunda. Sınırlar, duvarlar ve yasalar... Ötekiler artık bunlarla yaşayamaz. Tek bir yolları var: yeni bir isim, yeni bir hayat. Üst sınıfa geçmek zor ama bir o kadar da basit; öldür, çal ve yaşa... Gerçek kimliği unutulmaya yüz tutmuş Sasha Miller da hem bir Öteki hem de bir kimlik hırsızıydı. Geçmişini geride bırakıp düşmanlarının suretinde yaşamaya başladığından beri ruhu ağır bir yükle kaplıydı. Çünkü sırlar er ya da geç ortaya çıkardı. Gerçek kimliğin ne kadar saklanabilir? Peki ya masken düştüğünde hayatta kalabilir misin? ... Alıntı: "Kurulu düzene ses çıkaramazsın." dedi. "O halde onu yıkar, yeni bir düzen kurarım." diyerek karşılık verdim.

Sert avucu bileğimi kavradığında beni kendine doğru çekti. Kendisine doğrulttuğum namlu kalbinin hemen altınayken gözlerime baktı. "Sen benim en başından beri, tek düşmanımsın." İhtiras dolu bakışlarına tezat, kanlı dudaklarından sızan sözleri, tıpkı zehirli bir yılan gibiydi. Elimde sıkı sıkıya tuttuğum soğuk silahın namlusunu, mide boşluğuna daha da bastırdım. "Hadi ama..." dedim sessizce, buna inanmak istemiyor gibi. "Bunun bir yalan olduğunu söyle." Alnını alnıma yasladığında belki de ilk kez ölmek istedim. Dudakları üzerindeki kanı diliyle temizledi. "Bu kaosun dişli mücevheri sensin, Tomris." Buna inanmak istemiyordum. Tetiğe yavaşça dokunurken yanaklarım tekrar ıslandı. Titreyen dudaklarımdan birkaç hıçkırık peyda olurken, kirli ve terli yüzüm, yüzünün çok yakınındaydı. "Hemen, bana bunun kocaman bir yalan olduğunu söyle Pars" Yaşlı gözlerim belki de ilk kez birine yalvarıyordu. "Lütfen..." Sessizdi. Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar sessizdi. İntikam bir tutku gibiydi. Bağımlı hâle geldiğim tek tutkumdu. Ancak o an, içimdeki intikam arzusunu onunla tatmin etmemek için ne çok sebebim vardı... Peki ya şimdi, hangimiz ölecektik? ~

Suyun hafızası vardır derler. İnsanlar üzgün olduklarında bir denize dert yanarlar. Dalgalar alsın götürsün ve bir daha getirmesin isterler... Fakat yine aynı karada, aynı acıyı çekerken deniz dalgalarıyla getirirmiş dertlerini. Peki suyun hafızası bu mudur? Ölü bir deniz ve ölü bir adam. Suya anlattın mı herşeyi? Anlattıysan eğer sana dokunmasını bekle ve gör gerçeği! Boğulmaya hazır ol sevgili dostum zira burada nefes alanlar ölü sayılmakta... Rose Brown, eski adıyla Ralefin adındaki kasabada sıkışıp kalan genç bir kadındır. Dedesiyle beraber yaşamakta olan Rose, anne ve babasını hiç görmemiştir zira anne ve babası o daha küçükken denizde kaybolmuşlardır... Kasabanın bir efsanesi ve bu efsane ile başlayan bir laneti vardır. İnanılışa göre çok eski zamanlarda kasaba halkı, denizlerin tanrısını görebilmek için bir insanı denize kurban eder. Tanrı bu duruma öfkelenir ve denizin himayesini sözde Tanrı'dan alarak, onun uğruna ölen adama verir ve böylelikle lanet başlar. Her on yılda bir, ölü deniz' in ölü Tanrısı karaya çıkar ve evin en sevilenini alıp denize götürürmüş... Wattpad'de, Ölü deniz'in şarkısı adlı ilk kitap. Kapak Tasarımı - @Yudum0261🤍 Başlangıç- 18.10.2024 Yayınlama- 28.03.2025 Bitiş- #efsane 1. #yaşamak 1. #ölmek 1. #okyanus 1. #hayalet 1. #nefret 1. #masal 1. #büyü 5. #ruh 2. #gizem 5. #bilimkurgu 3. Kitap şahsıma aittir izinsiz alma, kopyalama, çalma gibi durumlarda yasal işlem başlatacağım!

Sınır bölgesinde görevli bir başsavcının kızını korumak için görevlendirilen Özel kuvvetler askeri bir yüzbaşı. Görevinin tek şartı koruduğu kadına ismi dahil kendisiyle ilgili hiçbir bilgi vermemek. Bilinmezliğin gölgesinde ve satırların arasında filizlenen tehlikeli bir aşk.

Adalete kendini adamış Afra Atalar... Geçmişin karanlığıyla yoğrulmuş, vicdanıyla savaşan bir kadın. Kuralların ötesinde, doğru bildiğinin peşinde yürüyen bir avcı. Karşısında ise bir efsane... "Czar" lakaplı seri katil. Ardında sadece cesetler değil, çözülemeyen bilmeceler, akıl oyunları ve ürpertici bir sessizlik bırakan bir gölge. Her cinayet yeni bir sır... Her ipucu daha derin bir karanlık. Ancak bu ölümcül kovalamaca, Afra'yı beklemediği bir gerçekle yüzleştirir. Çünkü bazen en tehlikeli karşılaşma katille değil... Kalple olur. Adalet ile tutku, mantık ile duygular, görev ile aşk arasında sıkışan bir kadın. Bir seri katil avı... Ve kaçınılmaz bir aşk. Gerilim, gizem ve duyguların iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Gümüş ruble havaya atıldı. Yazı gelirse geçmiş yanacak, tura gelirse gelecek yok olacaktı.

"Benden korkmuyor musun, Eliora?" Sessizliğin içinden gelen bu fısıltı, Eliora'nın dünyasını altüst edecekti. Sislerin içinde kaybolmuş bir labirent. Çıkışı olmayan karanlık bir yolculuk. Geçmişi, ailesi ve hatta kendisi hakkında bildiği her şeyi sorgulamasına neden olan o karanlık silüet. Eliora, kabuslarında karşısına çıkan bu gölgeyle her defasında biraz daha karşı karşıya geliyor. Ve her seferinde biraz daha ona çekiliyor. Karanlıkla kurulan bu tuhaf bağ, Eliora'yı hem korkutuyor hem de büyülüyor. Ama bu gölge kim? Onu neden çağırıyor? Ve asıl soru şu: Eliora, ailesine ulaşmak için kendi ruhunun derinliklerine inmeye hazır mı? Karanlık bazen sadece korkutmaz. Bazen seni sana en çok yaklaştıran şey olabilir.

(S)ONSUZLUK adlı hikâyemdeki Karan ve Güneş'in ikiz çocuklarının hikayesidir. Hikayeden bağımsız ilerlemektedir. Bu kitabı anlamak için diğer kitabı okumaya gerek yoktur. ⚫ Bir zamanlar karanlıkla ışığın kavuşmasından doğan iki çocuk vardı... Ayaz ve Parla. Ama kader, onların yoluna da gölgeler düşürmüştü. Ayaz, işlemediği bir suçun gölgesinde kaybolurken... Parla, onu kurtarmak için kendi dünyasını ateşe atmaktan çekinmedi. Ve o an, bir isim sessizce devreye girdi. Koray Aras. Parla'nın adını bir dosyada gördüğü andan itibaren kaderleri değişti. Onu korumak için barda ortaya çıkışı tesadüf değildi. Ayaz'la aralarındaki gerginlik ise aynı düşmana karşı kurulan tehlikeli bir ittifaktı. Bu; mirasından kaçamayan iki kardeşin ve o mirasa zincirlenmiş bir adamın hikâyesi. Gölgeler yaklaşırken... Bazen aşk bile bir tehdit olur.