Turan Ata Korkmaz: O siktiğimin puştu neden sürekli senin etrafında? Siz: Patronum çünkü? Turan Ata Korkmaz: Ben senin ablanın omuzuna elimi atıyor muyum? Gereksiz samimiyet. Siz: Sen neden benim ablamın omuzuna elini atıyorsun ki? Ayrıca her şeyi geçtim sen beni mi izliyorsun? Neredesin? Turan Ata Korkmaz: Yanıma mı gelmek istiyorsun? Siz: Hayır? Turan Ata Korkmaz: O zaman bilmene gerek yok. Turan Ata Korkmaz: Samimiyetini siktiğime bak ulan iki yıldır tanışıyoruz bir kere bile elimi omuzuna atamadım, adamla bir aydır tanışıyorsun her gördüğümde eli olmayacak yerlerde. Siz: Ablamın patronusun elin neden omuzumda olsun? Turan Ata Korkmaz: O da senin patronun eli neden omuzunda? Siz: Çünkü seninle gerekli bir samimiyetimiz yok. Turan Ata Korkmaz: İki yıldır peşinden koşuyorum insaf *Bölümler kısa olacaktı, yazım hataları olabilir.*

Bir canavarın dikkatini çektim. Ama canavar dediğin şey her zaman diş göstermez. Bazen güzel konuşur, ceketini düzeltir, sandalyeni çeker. Büyükannem beni onun hakkında uyarmıştı. Dinlemedim. İşaretleri gördüm. Ama görmezden geldim. Görmek istemedim. Çünkü Dante Vitale korkutucu değildi. O, insanların bakmaktan kaçamadığı türden bir karanlıktı. Çekiciydi. İnsanları yakmadan ısıtan bir ateş gibi duruyordu. Ta ki içine girene kadar. Dante Vitale; soğukkanlı, hesapçı, incelikle cilalanmış bir vahşet. Beni kandırdı. Peri masalına inanmama izin verdi. Prensin o olduğuna kendimi ikna etmeme göz yumdu. Oysa prens, canavarın insanlara gösterdiği hâliydi. Canavar ise prensin kapılar kapandığında kalan kısmı. Fark ettiğimde çok geçti. Her iki yüzüyle de, çoktan avuçlarının içindeydim. Onu seçtiğimi sandım. Aslında seçilenin ben olduğunu fark etmeden. Şimdi kaçıyorum. Ama canavarlardan kaçamazsın Onlar kaçmanı bir reddediş olarak algılamaz. Bir davet olarak görür. Ve onlar için bu, oyunun nihayet ciddileştiği andır. Düşmanının zaafı senin de zaafın haline gelseydi yine de ona zarar verebilir miydin? . . . "Peki," dedi, kadehini alıp hafifçe kaldırarak. "O zaman sıradan bir akşam yemeğine... ve sıradan bir adamla paylaşılan sıradışı bir ana." Dante'nin dudaklarının köşesi kıvrıldı. "Kime sıradan dediğine dikkat et, Irina," dedi, şampanya kadehini onunkiyle çarpıştırırken. "Bazı sıradan adamlar, hayatını değiştirebilir."

🔞❗[Bu kitap yetişkinlere yönelik (+18) unsurlar ve betimlemeler içerir.] . Nefesini ensemde hissettim. Ellerinin karnıma doğru gittiğini hissettiğimde gözlerim kapanacak gibi oldu. Kendimi son anda durdurdum. Etraftaki insanları umursamadan beni kendine bastırdı. Varlığını benimsemişken tek bir hareketle beni itip kendinden uzaklaştırdı, etrafımda döndürdü ve tekrar kendine çekti. Uzun boyuna karşı kafamı kaldırdım. Karanlık gözleri ruhuma işliyordu. "Sen..." gözlerinin bir anlık, sadece bir anlık dudaklarıma kaydığına yemin edebilirim. "Sen benimle dans edebileceğini mi sandın avukat?" Onun vücudunun üzerimde bıraktığı etki nefesimi hızlandırırken güçlükle yutkundum. Beni tutmasa düşecek gibiydim. Kulağıma eğilip dudaklarını bilerek sürttü ve bu hareketi bacaklarımdan tüm gücü kesti. "Bunca zamandır fark etmediğin o gölgenin rüzgarı, şu an bacaklarını titretiyor..." . . . [BİR MAFYA VE ONUN KARŞI MÜVEKKİLİNİN DAVASINI YÖNETEN AVUKAT] . . Genç avukat, yakışıklı ve tehlikeli mafyanın gittiği mekanlara giderek onun suçlarıyla ilgili delil toplamaya çalışır. Bunu fark eden mafya bir davette ansızın avukatın karşısına çıkar... . . . UYARI: İlerleyen bölümlerde yoğunlukla +18 sahneler yer alacaktır. Rahatsız olacaklar lütfen okumasın.

Yanlış numaraya mesaj atan mafya nereden bilebilirdi bu kadar tatlı bir belaya bulaşacağını