LORD'LAR SERİSİ - 1 Dolores, babasının gözlerinde annesinin günahını taşıyan bir genç kızdır. Annesi onları terk ettiğinden beri, aynı evde yaşadığı babası için yalnızca nefret edilen bir hatıradan ibarettir. Bir gecelik bir oyun, bir bardaki rastlantı... Ve kaybedilen bir bahis, Dolores'in kaderini geri dönülmez biçimde değiştirir. Babası, kaybettiği oyunun bedeli olarak onu yabancı bir adama verir. İtirazları duyulmaz, korkusu önemsenmez. Dolores kendini, karanlıkla çevrili, sırlarla dolu bir adamın evinde bulur. Valentin... Soğuk, mesafeli ve tehlikeli derecede çekici. Ondan istediği şey bir tutsaklık değil, anlaşmalı bir evliliktir. Dolores zaman kazanmak için kabul eder gibi yapar... Ta ki Valentin'in sakladığı tuhaflıkları, geceleri artan sessizlikleri ve kan kokusunu fark edene kadar. Gerçeği öğrendiği an kaçmak ister. Ama artık çok geçtir. Çünkü Valentin bir adam değildir. O, 420 yıllık bir vampir lorddur. Ve Dolores, onun karanlık dünyasına ait olmaması gereken tek şeydir... ya da tam da aradığı. Aşk ile tehlike, tutku ile kan arasında kurulan bu bağda; geçmişin gölgeleri, eski düşmanlar ve ölümcül sırlar gün yüzüne çıkacaktır. Bazı aşklar sonsuza kadar sürer... bazıları ise bedel ister. Bir vampir lorduyla evli olmak, bilinmeyen sırların ve karanlık gizemlerin kapılarını aralamak demektir... Bu maceraya hazır mısınız?

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

Berfin, lise son sınıfta sıradan bir genç gibi görünür; ama hayatının perde arkasında sıradanlıktan eser yoktur. Okulun karmaşık dünyası, arkadaşları Büşra ve Mert'in desteği, Yusuf'un soğuk ama koruyan tavrı derken, birden gizemli bir hastalığın yayılması her şeyi altüst eder. Hastalık korku yaratırken, Berfin'in ailesiyle ilgili uzun zamandır gizlenen gerçekler ortaya çıkmaya başlar. Meğer babası, tehlikeli bir mafya grubuyla bağlantılıdır. Bu yüzden Berfin yalnızca hastalıkla değil, babasının geçmişinin gölgesinde kalan düşmanlarla da yüzleşmek zorundadır. Bir tarafta hastalığın ardındaki karanlık sırlar, diğer tarafta mafyanın ölümcül oyunları... Berfin hem okulda hem de evde köşeye sıkışır. Tam bu noktada Yusuf'un dünyası da açığa çıkmaya başlar. Onun mesafeli tavırlarının ardında, mafyayla bağlantılı derin bir geçmiş vardır. Yusuf, Berfin'i korumaya çalışırken aslında kendi yaralarıyla da savaşmaktadır. Ama her şey bununla bitmez. Bora'nın saplantılı ve tehditkâr varlığı, Berfin'in nefesini daraltırken; mafyanın hamleleri, okul koridorlarına bile sızar. Arkadaş grubunun güvenliği, Berfin'in seçimlerine bağlıdır. Her adımda güven, ihanet ve hayatta kalma iç içe geçer. Berfin'in önünde tek bir soru vardır: Kimi seçecek, kime güvenecek, kiminle savaşacak? Çünkü artık sadece bir öğrencinin hayatı değil... Aşk, sırlar, mafya ve ölüm arasında incecik bir çizgide duran bir kızın kaderi söz konusudur.

"Nefes aldım, herkesin suçu için ben nefes aldım." dedim ve gözlerimi açıp onun katı yüzüne baktım. "Ben sadece o cehennem evden kurtulmak için evleniyorum, bana aynı hayatı yaşatacaksan eğer bırak!" "Ben bir kadına vurmam." dediği anda kapı açıldı. Gözlerimin dolu olduğunu hissedip hızlıca sildim gözlerimi. İçeriye giren abim ve Hakan Bey bana şaşkınca bakarken hiç anlamadığım bir anda Kerim Ali konuştu. "Biz karar verdik." dediğinde abim kaşlarını çattı. "Neye?" diye sorduğunda Kerim Ali'nin arkası bana dönüktü ama dikleşmesinden abime sinirle baktığını düşündüm. "Hafta sonu..." dedi ve bana dönüp bileğimden tutarak beni yanına çekti. "Düğünü yapacağız." dediğinde şaşkınca ona baktım. O ise söylediklerini garipsememişti. Ama ben garipsemiştim; bir erkeğin şiddete başvurmadan koruyuşunu, bileğimi kıracak gibi değil de zarifçe tutuşunu... ~ Kerim Ali & Kumru