Mağarada birbirine nefretle bakan İso ve Fadime, gözlerini açtıklarında kendilerini sıcak bir evin ortasında bulurlar. Ellerinde çorba kaşığı, kucaklarında ağlayan bir bebek ve duvarda gelinlikli damatlıklı fotoğrafları... Zaman bükülmüş, düşmanlıkları ellerinde kalmıştı. İki düşman, beş yıl sonrasının gerçekliğinde aynı bebeğe ana baba olmak zorunda kalırsa ne olur?

İso imkansız bir dilekte bulunur. Sabahındaysa kendini sekiz yıl geçmişte, üniversitenin ilk yılında bulur. Fadime'nin yaralarını daha erken sarma şansını elde eden İso, bu pervasız dileğinin ona Fadime'yi kaybettirebileceğini, nefretle kavrulan bir çift ela gözle karşılaşınca anlar.

Bitmemiş hikaye Trabzon'da devam ediyor... Ama bu kez dengeler biraz değişti.

.

Dağda keçi kovalayan Fadimeye İso'nun yolu düşer

Fadime ve İso'nun boşanmamak için uydurduğu türlü bahaneler. ~ Kurgu boşanmaya karar verdikleri günün sabahından başlar. Fakat kaza hiç yaşanmaz ve hikaye farklı bir yöne evrilir.

Fadime Koçari bir ölüm uykusuna yatmış, faili meçhul bir saldırının gölgesinde yaşam savaşı vermektedir. Baş şüpheli olarak görülen İsmail Furtuna ise sadece üzerindeki suçlamalarla değil, dibinden ayrılamayan ve gerçekleri kanıtlaması gereken bir hayaletin varlığıyla da baş etmek zorundadır.

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

Bir adamın karısını ve ailesini geri kazanmak için ne kadar ileri gidebileceğinin hikayesi. Fadime ile evliliklerinin onuncu yılında olan İso, boşanma aşamasındayken çocuklarından ve karısından uzak kalmaya dayanamayaz, çareyi kadın kılığına girip eve "İsmet Abla" adında bir dadı olarak girmekte bulur. Kendi karısının yanında, kendi çocuklarının bakıcısı olarak yaşamaya başlayan İso için bu süreç hem komik hem de duygusal bir mücadeleye dönüşecektir.

Satrançta kural ezelden beri belliydi. Şahların ihtişamı yara almasın diye ilk ateşe atılanlar daima piyonlar olurdu. Yıllanmış günahların bütün bedeli bu karanlık oyuna zorla itilen İsmail'e kesildiğinde, herkes Fadime'nin sessizce bu kurala uymasını bekledi. Ailesinin yıkıcı öfkesini kuşanacak ve kocasını feda edip o masum taşı tek bir hamlede tahtadan silecekti. Peki ya Fadime, kendisine dayatılan bu bitmek bilmez düşmanlığa sarılmak yerine tahtayı tamamen devirip İsmail'i seçerse?