Gerçek ailem kurgusudur

"Öz aileniz bile sevmiyorsa sizi bilin ki kaybolmak istediğiniz gözlerde sevilmemeyi anlarsınız." Kalp kırmak kolaydı da o kalbi iyileştirmek zordu. Ya da çiz üstünü. İyileşmek diye bir şey yoktu. -Gerçek ailem kitabı.-

Kendi ailesinde tek çocukken bir telefon aramasıyla birlikte aslında hastanede karıştırıldığını öğrenen ve gerçek ailesinin beşinci çocuğu olan Balım'ın, yeni ailesine alışmaya çalışmasıyla başlayıp kendi aile sırlarını öğrenmesiyle devam ediyorr Dikkat! Kitapta çok fazla komik sahne olmakla birlikte eser miktarda üzücü olay vardır :) #1 gerçek ailem #1 abi 12.11.25 #1 ailem 04.01.26

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

Sırrın olduğu yerde yalan vardı... Körün olduğu yerde hisler vardı... Ama hisler yalan söylemezdi... Denizin mavisi ve gecenin karanlığı kalbimi sarmıştı, orada gülün rengine yer yoktu ... Orası soğuktu , huzursuzdu, donmuş cesetlerle doluydu... Orada bir gül yetişebilirmiydi ki rengi olsun ?.. Bir adet güle dokunabilirmiydi cesetler... Üşürmüydü orada? Peki zorluklara karşı savaşırmıydı dikenleriyle? Yada biri gelip ısıtırmıydı güneşi ? Gülü yetişmesi için sarıp sarmalarmıydı ? ■■■■■ Belki bir okyanus, belki kaderin karanlık yüzü , belki gökyüzü ... Kendi gerçekliğini bile Sorgulayan bir kadın zaman çarklarını çevirebilirmiydi? Kanla sulanan toprakta yeşerebilirmiydi filiz? Ona verilen kişilik , karakter , yeni bir hayat , farklı bir dünya , sahte yüzler ... Bir gün farkederse kendini , gücünü , vahşetini herkes boyun eğermiydi önünde ? Bir gün çıkar mıydı karşısına tüm bu karanlığın arasından bir ışık? Onu aydınlığa kavuştururmuydu? Işığı gözlerine bahşedermiydi ? Yıldızları saçlarına indirirmiydi ? ●●●● Bu hikaye geçmiş ve geleceğin , ateş ve barutun hikayesi . Bu hikaye Sadece Deniz'in değil , Bizim hikayemiz... Bu hikaye hep seçim yapmak zorunda olanların , çelişkide kalanların , yalnızlığa alışanların , Ruhlarına boşluk olanların hikayesi ... Burada , belki satırların arasında belki noktasında virgülünde , belki Denizinde yada Okyanusunda da kendimizi bulacağız ... Peki kendinizle yüzleşmeye hazırmısınız?..

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar