Sonat, yaşadığı sakatlık sonucunda yıllardır yaptığı buz pateni sporunu bırakmak zorunda kalır ancak bu farklı bir dalda, yeni tutkular aramaması için bir sebep değildir. Yaptığı buz pateni sporu sebebiyle yıllar boyunca zorbalandığı için hiç sevgilisi olmamıştır. Tamay ise Zirve Ötesi Üniversitesinin amigo kız kaptanıdır. Tüm erkeklerin ona karşı olan yüzeysel davranışlarından çok bunalmıştır ve gerçek bir ilişki istiyordur. Diğerlerine ilişki yapabilecek kadar aklı başında ve olgun olduğunu göstermek için Sonat'la birkaç aylığına sahte sevgili olmaya karar verirler. Tabii işler pek planlandığı gibi gitmez...

İklim Akağaç, yaşıtlarının arasında en iyi patencilerden biridir, ancak etrafa saçtığı gülümsemelerin, kazandığı ödüllerin ve zarafetinin ardında başka bir hikaye vardır. Onu son noktalarına kadar zorlayan, mükemmel olması için elinden geleni yapan bir anne. Karza Dinçer ise hırs kelimesinin anlamını öğrendiğinden beri yalnızca kazanmaya oynamıştır. Umurunda değilmiş gibi davranıyor olmasına rağmen buz patenine büyük bir önem veriyordur. Bu yüzden partneri yaralandıktan sonra Karza ile eşleştirilen İklim, bunu reddetmeye çalışsa da zirveye ulaşabilmek için ona ihtiyacı vardır. Tek sorun ikilinin birbirinden öldüresiye nefret ediyor olmasıdır. Bunu görmezden gelip kendilerini kandırmaya devam etseler de partnerliklerine başladıkları anda aralarındaki gerilimi inkar edemezler.

Beni çekiştirmesine izin veriyordum çünkü henüz benim kim olduğumu bilmiyordu ama öğrenecekti. Beni aniden yere atmasıyla ellerimi yere bastırdım. Reflekslerim çok iyi olduğu için şanslıydım bana bakıp. " Kimsin sen şerefsiz!" Dedi Sırıttım ama yüzümdeki peçeden bunu göremiyordu. Beni bir terörist sandığı için böyle konuşuyordu ama ona kim olduğumu söyleyemezdim böyle bir emir almamıştım. "Benim kim olduğumu yakında öğreneceksin işte o zaman bana bu yaptığını sana ödeticem yüzbaşı" dedim Gözünün en derinine bakıp meydan okumam onu şaşırtmıştı. ama benim kim olduğumu öğrendiğinde daha çok şaşırıcaktı! ... Ben kim'miyim ben Yüzbaşı Alya Bozkurt. Teröristlerin korkulu rüyası nam-ı diğer "KAN" 🩸. { Asker kurgusudur 🪖🇹🇷 } Not: ilk kez kitap yazıyorum yazım yanlışım olursa kusra bakmayın , Ve ben profesyonel bir yazar değilim sadece sevdiğim için yazıyorum💚🤎. Bu kurgudaki askerler , terörist isimleri ve yerler tamamen hayal ürünüdür . Kurgu tamamen bana aittir (Ç)alınması yasaktır ❗❗❗ UYARI: kitapta şiddet, işkence sahneleri mevcut'tur. Hassas olan veya yaşı küçük olan okurlar bunları göz önünde bulundurarak okuyun❤️

Ormanın en derin noktasında, güneş ışığının bile ulaşmaya korktuğu o taş binada, saatler birer birer durmuştu. Duvarlar, sanki yıllardır fısıldanan yalanları, kanlı antlaşmaları ve son nefesleri içine çekmiş gibi soğuktu. Biz buraya, okulun o steril, güvenli ve düzenli hayatından kopup gelmiştik. "Strateji ve Gelişim Kampı" demişlerdi. Bir hafta boyunca kendimizi geliştirecek, harita okuyacak, pusula kullanmayı öğrenecektik. Ama aslında, sadece birer figürandık. Cebimdeki telefon titrediğinde, ormanın o huzursuz edici sessizliği kırıldı. Ekranda beliren harita parçası, sanki cildimin üzerinde bir dövme gibi yanıyordu. Etrafıma baktım; Arel'in o her zamanki küstah bakışları yerini derin bir sorgulamaya bırakmıştı, İdil'in elleri titriyordu, İzgi ise duvardaki o garip, kadim sembolleri inceliyordu. Biz 12 kişiydik. 12 yabancı, 12 kurban, 12 oyuncak... Binanın hoparlörlerinden yayılan o cızırtılı ses, kulaklarımıza değil, doğrudan ruhumuzun o en karanlık köşesine ulaştı: "Haritayı tamamlamak için birleşmeniz gerekiyor. Ama unutmayın; parçalar birleştikçe, içinizdeki 'gerçek' canavar da uyanacak. Kiminiz dost kalacak, kiminiz ihanetin en soğuk yüzüyle tanışacak." Taş kapı, devasa bir gürültüyle ardımızdan kapandı. Artık dış dünya yoktu. Artık okulun o "iyi çocuğu" veya "popüler kızı" yoktu. Artık sadece, daralan çemberin içinde hayatta kalmaya çalışan 12 insan vardı. Harita elimizde, ölüm yanı başımızdaydı. Oyun, ilk kan döküldüğünde değil, ilk yalan söylendiğinde başladı.

0522*******: SENİN ABİN YÜZÜNDEN ORUCUMU 5 DAKİKA GEÇ AÇTIM DÜN BEN 0522*******: Söyle alarm mı kuruyor ne yapıyorsa yapsın 0522*******: Ezanı vaktinde okusun kardeşim 0522*******: Zaten tüm gün açlıktan ölüyorum, bir de abin yüzünden geç açıyorum orucu 0522*******: Okuyacaksa vaktinde okusun müezzin efendi 0522*******: Yoksa başka müezzin buluruz 0522*******: Tabi sen bu kısımları atla nazikçe belirt aşaialalakjdlfjsjs sinirlendim 0522*******: Ay baksana kızım şuraya! (Görüldü.) 0522*******: Ecrin? MüezzininKardeşi: Ben Musab MüezzininKardeşi: Ecrin'in abisi (Görüldü.) Kitap tasarımı: @merdumgirizbri

Birbirinden haberi olmadan nefes alan iki kalp... Tonlarca acıya şikayetsiz ev sahipliği yapan iki insan... Bu iki yarayı ortak paydada birleştiren ne olabilirdi? Yusuf Yıldız...Bir adama hayatın yaşamaya değer bir yer olduğunu anlatırken bir kadını-kendi canından bir kadını- kendi elleriyle uçuruma itekleyebilir miydi? Geri dönmemeye gidenler için verilen bir savaş,her zerresine değecek bir aşk:Vatan. Yaşayamadığı çocukluğunu,acı dolu bir 9. yaşı başka çocuklar da yaşamasın diye her şeyini ortaya koyan kendinden vazgeçen Doktor Asel Yıldız. Hayata tutunmak için askerliğini bir yardım dalı olarak gören Türk halkı rahat uyusun diye uyku nedir bilmeyen ölümle sevgili olan Teğmen Barın Soykan. Kendisine vatan emanet edilen bir adam,aşık olduğu kadının sevdasına sahip çıkabilir miydi? *** "Ölüm," dedi. İç çeker gibi söylemişti kadın. "Sana gelirse bana çoktan uğramıştır." diye devam etti. Kadının gür saçlarını okşadı adam,kadını seviyordu ama burada olmaması gerekti. "Bana açılan her kapın aynı zamanda ölüme de açılacak.Ölümü sevebilir misin?" Mavi gözlerine dikkatle bakarken dudakları aralandı. "Söylesene ölümle sevgili olabilir misin?" Başlangıç:19 Aralık 2020

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ben TÜRKİYE Cumhuriyet Savcısı Defne TÜRKERİ gelin çalkantılı hayat hikayemi birlikte yaşayalım.

"Komutanım."dedi Üsteğmen alçak perdedeki bir sesle. İstemiyorum, dememişti ama bu seslenişi bu anlama geliyordu. Elini kaldırdı Komutan. İtiraz etmesine izin vermedi. Kaşlarımı kaldırdım. İtiraz edemiyor muyduk yani, bir şeyi istemiyorsak? Buranın düzeni böyle miydi? Yine kabullenişim hızlı olduğunun farkına varıp dilimi ısırdım. Kabullenmek istemiyordum. "Emredersiniz Komutanım."dedi Üsteğmen ifadesiz bir sesle. Ama yaydığı negatif enerji beni üşütüyordu, kabul etmekten hoşlanmamıştı bu emri.