" ဓာတုကလျာ ဖွဲ့တယ်လို့ ယူဆရတဲ့ ရတုကလေးကို သိသလား" "သြော်...ကလျာ‌ရွှေညီ ချီတဲ့ ပိုဒ်စုံရတု မဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမနွဲ့" "နှောင်ထုံးကေမှင်၊ လျော့ဖြေချင်လည်း၊ နတ်သျှင်သူ့ကြောင့်၊ တရေးမှောင့်ခဲ့တဲ့" "ချမ်း" "မမနွဲ့" "ချမ်းနဲ့ကျမှ မမလည်း နတ်သျှင်သူ့ကြောင့် တရေးမှောင့်ခဲ့ရပြီ" "သြော်...မမရယ်"

အကယ်၍ အဲ့ဒီနေ့ကသာ ကျွန်မ ထွေးစကားကို နားမယောင်ဘဲ တောင်မတက်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဒီဇာတ်လမ်းဟာ ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပါ။ မမရီနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဒီအတွေးကို ခဏ ခဏ တွေးမိပါတယ်။ အကယ္၍ အဲ့ဒီေန႔ကသာ ကြၽန္မ ေထြးစကားကို နားမေယာင္ဘဲ ေတာင္မတက္ခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ ဒီဇာတ္လမ္းဟာ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မ႐ွိပါ။ မမရီနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္မ ဒီအေတြးကို ခဏ ခဏ ေတြးမိပါတယ္။

ဝေဟင်မှာ ဝဲတဲ့ လေတံခွန်တွေလို .... 🪁 ေဝဟင္မွာ ဝဲတဲ့ ေလတံခြန္ေတြလို

မင်းက အေးစက်မှောင်မိုက်တဲ့ တို့ဘဝကို နွေးစေတဲ့ နေခြည်လေးပဲ မင္းက ေအးစက္ေမွာင္မိုက္တဲ့ တို႔ဘဝကို ေႏြးေစတဲ့ ေနျခည္ေလးပဲ

လူတစ်ယောက်ဆီက ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အနားမှာ တစ်သက်လုံးနေနိုင်လား...ဟင်...မင်း နေနိုင်ပါ့မလား 🌙 လူတစ္ေယာက္ဆီက ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ႔အနားမွာ တစ္သက္လုံးေနႏိုင္လား...ဟင္...မင္း ေနႏိုင္ပါ့မလား