Dwanaście królestw. Pięciu Upadłych Strażników, którzy budzą się po wiekach. I dwójka szesnastoletnich elfów, która miała tylko odnaleźć zaginionego brata. Elara Leafsong od zawsze była "inna". Jedyna rudowłosa w historii swojej rodziny, zaczyna przypuszczać, że nie jest rodzoną córką swojego ojca. Lyra Lightsafer to jej przeciwieństwo - czarnowłosy, jednak blady niczym śnieg, cichy, z oczami które widzą za dużo. Jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Chłopak, który kocha ją dłużej, niż potrafi to przyznać. Myśleli, że to będzie prosta misja ratunkowa. Nie wiedzieli, że lasy Valtorii skrywają pierwszy znak, że dziennik oprawiony w skórę wybiera swojego pana, a niebieski ogień topi marmur. Przepowiednia mówi o Naznaczonych. Ale nikt nie mówił, że mają szesnaście lat i nie mają pojęcia jak pokonać pradawne Zło.

Czy na pewno wszyscy znają historię buntu? Czy każdy zna losy zbuntowanych aniołów? A jeżeli się dowiecie, że jeden z rebeliantów zamiast do Piekła trafił na Ziemię w ramach kary i żyje jak normalny człowiek? Na dodatek dwóch nielubiących go dawnych kompanów postanawia się założyć o bardzo wysoką stawkę. Nagrodą jest życie buntownika.

Świat skończył się po cichu. Nie w ogniu. W laboratoriach. Pod kopułą ostatniego miasta żyje książę, który już dawno umarł. Gdy jego matka oddała za niego życie, stracił wzrok - i wszystko, co czyniło go synem, a nie symbolem. Od tamtej chwili jest tylko cieniem. Milczącą twarzą nadziei. Narzędziem w rękach ludzi, którzy już zdecydowali, że powinien zginąć. Ojciec go nienawidzi. Dwór się go boi. Lud wierzy, że ich ocali. On widzi tylko ciemność. Po drugiej stronie kopuły, w zapomnianej enklawie, żyje dziewczyna, która nigdy nie powinna była się urodzić. W świecie, gdzie dzieci są projektami, a błędy usuwa się bez śladu, ona przetrwała. Nieprzystosowana. Zbyt świadoma. Zbyt inna. On jest martwym księciem. Ona jest żywym błędem. Ich drogi nie miały prawa się przeciąć. A jednak jego śmierć - zaplanowana, wygodna, polityczna - splata ich losy. Bo ktoś buduje władzę na eksperymentach. Bo ktoś potrzebuje, żeby książę naprawdę umarł. Bo ktoś nie przewidział, że martwi czasem wracają. To historia o chłopcu, który stracił światło. I o dziewczynie, która może być jego końcem - albo jedynym, co przywróci mu oddech. Powolne. Zakazane. Uczucie, które w tym świecie jest bardziej niebezpieczne niż zdrada. Pod sztucznym niebem, w cieniu intryg i tajnych laboratoriów, zaczyna pękać coś więcej niż system. Zaczyna pękać cisza. *** Nie zniechęcaj się długim wstępem. Aby zrozumieć świat najpierw musisz go poznać.***

Przeznaczenie nie pozostawia wyboru. Ono cierpliwie czeka. Lament cieni to powieść o ucieczce przed nieznanym przeznaczeniem. Łączy motywy fantasy z biblijną symboliką, często zahaczając o okultyzm tworząc dzięki temu mroczny, melancholijny klimat. Tajemnice się mnożą, bezsilność zacieśnia swoje więzy, a bohaterowie zmagają się z własnymi demonami podczas gdy wokół grożą im te z krwi i kości pod rozkazami pradawnych sił. Sara, dziewiętnastoletnia Refaim wychowywana jest na pograniczu dwóch światów nie mogąc być częścią tego, w którym się urodziła. Dzień za dniem znosi rutynę życia Nieświatłej istoty tęskniąc za tym, którego tak naprawdę nigdy nie doświadczyła. Bowiem matka dziewczyny, kierowana strachem po śmierci męża odcięła córkę od Sakralnego Świata wpychając ją w cień życia zwyczajnych, Nieświatłych ludzi. I tak miało pozostać już na zawsze. Ona miała żyć jako Nieświatła, a jej starsi bracia jako Refaim. Los miał jednak inne plany. Gdy przeznaczenie zapukało do drzwi, Sara została brutalnie wyrwana z pozornej normalności i wrzucona w Sakralny Świat znany jej tylko z nazwy. Matka nagle zniknęła bez słowa wyjaśnienia, a Sara wraz z braćmi zmuszona została do rychłego odnalezienia wyjścia z labiryntu sekretów własnych rodziców. Tajemnicza siła, tak stara, że już zapomniana usilnie gna za dziewczyną nie dając wytchnienia od poczucia nieustannego zagrożenia. Bracia starają się chronić Sarę przed czyhającym na nią przeznaczeniem, ale są bezsilni wobec otaczających ich zagadek. Nie mogą nawet zwrócić się do żadnej ze stron, bo gdy Potępieni czegoś pragną, Anioły chcą to zniszczyć. Pradawne siły nie przebierają w środkach odbierając Sarze po kolei wszystko i wszystkich. Nawet kiełkujące uczucie rozkwita w najmniej odpowiednim momencie stając się kolejnym lękiem spędzającym sen z powiek zamiast ukojeniem dla zmartwiałego serca.