Gecenin karanlığında saklanan bir avcı, intikam yemini etmiş bir vampir ve iki ateş arasında kalan masum bir ruh... Kutuyu açmaya cesaretiniz var mı?

Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi, tam o saatte cinayet işlemiş bir katildi. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av.

Bir falın ve anonim çocuğun hayatımı değiştireceğini nerden bile bilirdim ki?

Maçıma seyirci bulmaya çalışıyordum. Hayatımı değiştirmeye değil. Aras'ı okul voleybol maçına çağırdığım gün, bunun sıradan bir mesaj olduğunu düşünmüştüm. Sonuçta birbirimizi tanıyorduk. Aynı çevrede bulunmuş, ara sıra konuşmuş insanlardık. Hepsi buydu. Sonra maç gecikti. Sonra Aras geldi. O gün sahada kaybettik. Ama bizim açımızdan setler uzadı. Her şey olması gerektiği gibi ilerliyordu. Ta ki hiçbir şey eskisi gibi hissettirmeyene kadar. Çünkü bazı hikâyeler ilk görüşte başlamaz. Bazıları kaybedilen bir maçla başlar. Bizimkisi ise yedinci sete kadar uzadı.