(+18) Yabancı çevik bir hamleyle beni çevirip masaya dayarken elimdeki hançere gülerek baktı, buz mavisi gözleri bana dönerken gölgeler sıklaştı, uyarıları birer çığlığa dönüştü. Onun sadece sıradan bir yabancı olmadığını anladığım anda ise geç kalmıştım çünkü o çoktan yırtıcı bir hayvan edasıyla bana yaklaşmıştı bile. "Çok yanlış yerdesin küçük kız," diye fısıldadı Batının Tanrılarının lanetlediği sesiyle. "Hem de olabilecek en yanlış yerdesin ve ben seni görüyorum." Pelerinimin kol kısmında gizli hançeri parmak uçlarıma doğru kaydırdım, sivri ucunu kalbinin tam üzerine yaslarken gülümsedim. "Ve ben de seni görüyorum vampir." Uyarı: Cinselllik, kan ve şiddet içerikli ögeler içerdiğinden yetişkin okurlar için uygundur. Her haklı saklıdır.

❛Neden Kuzu?❜ fısıldadım, gözlerimi kapatmamaya çalıştım. Bana uzak olmadığını düşündüğüm tek andı, benim sabah her şeyi unutacağımı düşünüyor olmalıydı; oysa ben gözlerinin içinde büyüyen alevi, başımı yasladığım o soğuk kolunu unutamazdım. Suratıma düşüp, gözlerimi kapatmama neden olan saç tellerime parmağının ucuyla belli etmemeye çalışarak dokunduğunu hissettim. ❛Kuzu masumdur, Şeytan'ın açlığıdır. Her açlık, bir gün kan ister ve Şeytan bu masumluğu yok etmeye mahkumdur.❜ Bilemezdi, o günün sabahı ne gözlerinde harlanan intikamı ne de sözlerinin darbelerini unutamayacağımı... 🔥

Lizge Sancaktar; 5 yaşındayken çocukluk arkadaşının üvey babası tarafından kaçırılıp 2 yıl boyunca tutsak edilir. 2 yılın ardından özgürlüğüne sokaklarda kavuşan Lizge'nin ne adı, ne soyadı... Ne de kendisi artık eskisi gibi değildir. ~ "İsmin ne senin?" dedi kadın, gözlerini gözlerimden çekmeden. "İz." dedim tek bir solukta. İsmim gibiydi hayatım. Herkesin hayatında ufakta olsa iz bırakabilecek bir hikayeye sahiptim. "İz." dedi kadın ismini telaffuz ederek. Bir adım öne çıktı ve bana yaklaşarak tebessüm etti buruk bir şekilde. Gözlerinde ki acımayı gördüm. Bana kızsınlar, bağırsınlar, aşağılasınlar istiyordum. Acımak, derimin altına iğne batırılması gibi bir histi. Canımı yakıyordu... ~

Sekizinci yaş gününün akşamında evlerine düzenlenen bir suikastta ailesini kaybeden Karina Saraç, ailesinin çalıştığı Polaris adında gizli bir organizasyonun himayesi altına alınır. Yıllar sonra bir görevde yaşanılan olaylar sonucu süresiz uzaklaştırma cezası alır ve Polaris'deki odasını boşaltır. Ceza almasından altı ay sonra ona gelen mesajla Polaris'e geri döner ve üstleri ona bir anlaşma sunar. Ya çocukluktan beri düşmanı ve aynı zamanda organizasyonun en başarılı ajanı ile beraber bir dosya üzerinde çalışmalıdır ya da Karina hayatı boyunca uğuruna defalarca kan döktüğü, hayattaki tek amacı olan organizasyondan atılacaktır. "İçte tutulan gözyaşları akıtılanlardan daha acıdır." -Stefan Zweig

İntikam... Dünyanın en güçlü ve aynı zamanda en kırılgan duygusu. İçimdeki ateşi yok etmekle onun ışığında kör olmayı dengelemeye çalışacağım. Ama bu görev, daha önce karşılaştıklarım gibi değildi. Bu sefer ki görevim diğerlerinden farklıydı. İçlerine kolayca sızdığım küçük çetelerden çok daha tehlikeli bir görev için seçilmiştim. Katliam Örgüt Lideri Asır Yankı Kansu'nun hayatını bitirmek adına seçilen bir kurbandım. Ya da hayatını yok edeceğim o adam benim seçilmiş kurbanımdı. Hayatımı tehlikeye atacak görevi normal de kabul etmezdim. Ama o sadece görev için bana verilen kurban değildi... O, benim bu dünya da ki en büyük düşmanımdı. Çocukluğumu, kardeşimi elimden alan acımasız bir katildi. Hayır cevabını kabul edebilecek türden bir adam değildi. Şeytanla yarışacak bir adamsa hiç değildi... O şeytanın ta kendisiydi. Onun gözlerinde taşıdığı ateşi söndürmek için hayatımı tehlikeye atmaya kararlıyım. Gözlerimde çaresizlik maskesi takarak sızdığım o dünyada hayatta kalmak zorundaydım; ta ki bana sunduğu teklife dek... İntikam soğuk yenen bir yemekti ve yılların acısını intikamımla birleştirme zamanım gelmişti. Çaresiz bir kızın rolü ne kadar zor olabilirdi ki? Değil mi? Ama yanılmışım... Gözlerimi açtığımda oynayacağım çaresiz rol bir anda gerçeğe dönüşmüştü. Artık hayatta kalıp beni dünyasına tutsak eden adamı yok etmeye kendimi adamıştım. Kurt ve kuzu postunun altına gizlenen gri tilkinin oyunu şimdi başlamak üzereydi. Bu mücadelede yalnızca bir kazanan olacaktı. Peki, zafer kimin olacak? Kurt mu yoksa kuzu postunun altına sinen gri tilki mi?

En fazla ne kadar ileri gidebilirsin ki? İstediğin şeyi almak konusunda... belki de, en çok bunun için; neleri göze alabilirsin? Hayat bu; seçimlerinin ne kadar aykırı olduğunun önemi yok. Bir gün, kendini hiç anlaşamadığın bir adamla anlaşma yaparken bile bulabilirsin... dedik ya, hayat bu ve kimin aykırı olduğunu düşünmek için vaktin de yok. En azından, Tamay için her şey böyle. Birbirlerini beklenmedik bir evliliğin içinde bulan ikili, belirli bir süre geçtikten sonra boşanmak konusunda anlaşırlar. Yine de, her şey planlandığı gibi gitmez; aralarındaki ilişki beklenmedik bir şekilde değişmeye başlar.

"Kaburgam acıyor," diye fısıldadı, gül kuyusu. "Kaburgamı çaldın benden." Adam kızın yüzünü tam kaburgalarının üstüne bastı. "Burada, gül kuyusu," dedi ifadesiz bir sesle. "Burası senin sürgünün. Buradayken ne ölüme kavuşabilirsin, ne de kendini geri alabilirsin artık." Kız, adamın kazağını kavradı, yüzünü kaburgalarının arasına gömdü ve kaşlarını çatarak başını iki yana salladı. "Ölüme kavuşturmayacaksın beni," diye fısıldadı. "Bana beni geri vermeyeceksin." "Asla." Kızın, göğsünün ortasında bir yarası vardı, o yaraya bir isim bile vermişti. Adam, o yarayı ondan çalmıştı. O yaranın adı, "çocukluğum"du. Artık yeryüzüne yağan gül yapraklarının rengi, kan kırmızısıydı. Zehirli kırmızı gül sarmaşıkları bağladı bizi, Birbirimize zehirlendik. O kâinat kadar eşsizdi, Ben basit bir gül kuyusu. Tutulmamız gerekiyordu, Tutulduk. Ben Gül'düm, O, içine düştüğüm Kuyu, Benim Kuyum. Gül Kuyusu.

"Uzun bacaklar ve bale yapan bir kız." Ona bakarak güldüm. "Yoksa senin için çok mu fazlayım?" Beni tek bir hamlede kucağına alarak duvara yapıştırdı. Dudaklarıma doğru fısıldadı. "Yoksa senin için çok mu kabayım?"

Dilara; tercüman, aynı zamanda rehber, Çırağan sarayının son derece önemli olan konuklarını otele getirmekte gerekli tur hizmetleri sunmakta. Kariyer odaklı aşkla henüz tanışmamış. Hayatı dolu dolu yaşayan, idealist, sevecen, yardım sever, ama aynı zamanda deli mi deli laz kızı... Damarına basıldı mı kanı damarlarından ters akacak kadar da gözü kara, Şeyh Cafer El Cabiri Hüseyin küçük bir Arap klanının veliahtı. Sert istediğini elde eden, hedef odaklı, genç kızların ayaklarını yeden kesecek kadar yakışıklı, aklına koyduğu anda en kestirme yolları çabucak kullanan kıvrak zekalı, kelimelerinin arasında asla hayır bulunmayan zorla güzellik olur mu oluru ilke edinen , sert, hırçın, deli bozuk Şeyh Hüseyin için hava alanından korumaları ile çıktığında elinde kendi isminin yazıldığı tabelayı tutan olağan üstü kızı gördüğünde çarklar dönmeye başladı. Dudakları hafifçe kıvrılırken koruma ordusu ile hızla kızın yanına doğru gitti. Dilara sıkıntı ile gelen konukları karşılarken hepsi aynı kılıkta olan siyahlar giymiş adamlara baktı. Zoraki gülümseyip önlerine geçerek yolu gösterdi. Hüseyin'in, Dilara ile gözleri kesiştiği anda sımsıcak bir kaçıp kovalamaca başladı . Dilara'yı canından bezdiren, bu kovalamacada inatçı şeyh Dilara'nın tüm kaçış çabalarını kıvrak zekası ile yerle bir ederken sımsıcak günlerde genç kızın hızla kaçırılması sadece kamera şakası gibiydi. Dilara Şeyhin odasındaki kapıya yöneldiğinde yüksek sesle söylenmeye devam etti. -Zengin züppe. Dağ adamı. Şehir eşkıyası seni. Hangi devirdeyiz ya hangi devirde? Bana şunu de, bana bunu de. Oldu ya hemen yani. Zorba. Emriniz olur beyim. Bende zaten ağzım açık emretsin yani diye beklemedeydim. Pis tipsiz.