"Gel seninle bir kez daha ağlayalım. Yaşanmışlara, yaşanmamışlara, bir de hiç yaşanmayacaklara." Oğuz Atay (Gerçek kişilerin isimlerinden ve mesleklerinden esinlenerek yazılmış bu hikaye, tamamen hayal ürünüdür.)

"Göz göze geldikleri o an, sanki ikisi için dünya durmuş gibiydi..."

Farklı dünyalardan gelen iki insanın kesişen hikayesi "Yolları ayrıydı ama gölgeleri hep aynı yere düşüyordu."

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

"Ne var ya? Ne yaptıysam yaptım? Nolmuş yani? Size mi kalmış hesabını sormak? Hangi boku yediysem ben yedim. Oh mis gibi, afiyet olsun bana. Bal şeker olsun."