Herkes Steve Harrington'ı tanıdığını sanıyor. Gülen yüzünü, elindeki beyzbol sopasını, "babysitter" şakalarını. Ama ben onu daha yakından tanıyorum. Ben, onun korumaya çalıştığı çocuklardan birinin kardeşiyim. Bu yüzden Steve'in ilk koşan, en son geri dönen kişi olduğunu görüyorum. Yaralarını saklayışını. Korktuğunda bile gülüşünü. Herkes "Steve halleder" dediğinde omuzlarının biraz daha çöküşünü. Ona bakarken fark ediyorum: Steve kimseye yük olmamak için kendini yok ediyor. Ve ben, bunu görmezden gelemiyorum. Aramızda adı konmamış bir şey var. Bakışlarda kalan, yarım cümlelerde sıkışan, dokunmadan bile hissedilen bir bağ. Ne o bana yaklaşmaya cesaret edebiliyor ne de ben ondan uzak durabiliyorum. Hawkins'ta herkes hayatta kalmaya çalışıyor. Ama kimse Steve'in nasıl hayatta kaldığını sormuyor. Bu bir kahramanlık hikâyesi değil. Bu, sevilmeyi hak ettiğini bilmeyen bir çocuğun hikâyesi. Ve onu gerçekten gören birinin, onu kurtarmaya değil yanında kalmaya karar vermesinin. Çünkü bazen aşk, büyük sözler değildir. Bazen aşk, herkes giderken birinin sessizce "ben buradayım" demesidir.