Annem öldüğünden beri insanlar bana aynı cümleleri kuruyordu. "Zamanla geçecek." "Güçlü olmalısın." "Annen bunu istemezdi." Sanki acının bir kullanım kılavuzu vardı da ben yanlış uyguluyordum. Oysa kimse bana, markette onun en sevdiği kahveyi görünce nefesimin kesileceğini söylememişti. Kimse, gecenin üçünde uyanıp birkaç saniyeliğine her şeyin normal olduğunu sanacağımı, sonra gerçeğin yeniden üzerime çökeceğini anlatmamıştı. Ve kesinlikle kimse, annemi toprağa verdikten iki ay sonra teyzemin valizimi yatağın üzerine bırakıp; "Bir hafta," demesine hazırlamamıştı. "Sadece bir hafta babanın yanında kalacaksın." Babama baktım. Yıllardır birbirimizin hayatında misafir gibiydik. Bayramlarda atılan kısa mesajlar, doğum günlerinde edilen birkaç tebrik... Hepsi bundan ibaretti. "Gitmek istemiyorum," dedim. Teyzem gözlerini kaçırdı. "Burada her gün aynı duvarlara bakıyorsun. Biraz uzaklaşmak sana iyi gelebilir." İyi gelmek. İnsanlar son zamanlarda bu sözü çok seviyordu. Sanki acı, manzara değiştirince valizde unutulabilecek bir şeydi. Üç gün sonra kendimi, adını daha önce hiç duymadığım küçük bir kasabaya giden otobüsün cam kenarında buldum. Karaçam. Otobüs virajlı yollardan ilerlerken karaçam ağaçları gökyüzünü örtüyor, dalları birbirine karışıyordu. Kasabanın girişinde asılı pankart rüzgârla hafifçe sallanıyordu Altında ise kurt başını andıran, ay şeklinde oyulmuş eski bir sembol vardı. Parmaklarımı istemsizce bileğime bastırdım. Nedense içimi açıklayamadığım bir huzursuzluk kapladı. Sanki bu kasabayı ilk kez görmüyordum. Sanki bir yanım, çok uzun zamandır buraya dönmekten korkuyordu. Ve ben henüz bilmiyordum. Annemin benden sakladığı sırların, bu kasabanın sessiz sokaklarında beni beklediğini... Ve Karaçam'a gelişimin bir tesadüf olmadığını. Bu kitap benim tarafından yazılm

Neris, şehrin çete liderinin postuna görmeyeceğini düşünerek dalgasına yorum yapar ama viral olan yorumu ile başına bela aldığından habersizdir. Argo içerir.

0536***: telefonumu mu kurcaladın? Siz: şey Siz: kurcalamak denmez Siz: sadece kim olduğuna bakmak için 0536***: nereye girdin? Siz: galeriye Siz: ama merak etme o silahlı fotoğrafları sildim başına bir şey gelmez 0536***: ne yaptın sen 0536***: kim dedi sana sil diye 0536***: şu soktuğumun telefonunu kurcalama Siz: ne sinirleniyorsun be Siz: silahın var diye senden korkayım mı 📣argo içerir

Okuduğum bir romanın dünyasında yeniden doğdum. Hayallerimdeki gibi bir leydi olarak yaşamak isterdim ama bu imkansız. (Çünkü sıradan bir hizmetçinin kızıyım ve ileride öleceğim.) Beni öldürecek kişi de bu hikayenin kötü karakteri olan efendimden başkası değil. ~ "Hayır Grace, beni terk etmene asla izin vermeyeceğim! Nereye gidersen git peşinden gelip başına bela olacağım, buna alışsan iyi edersin." Genç Efendi, neler söylüyorsunuz acaba? Beni böyle umursaman karakterine çok aykırı!!

Ne diyeceğimi bilemediğim için ağzımdan yine düşünmeden kelimeler döküldü. "Koskoca Cihan'a bak sen," dedim alaycı bir sesle. "Az önce küçücük çikolata için benimle savaşıyordu." Söylediğim anda keşke demek istedim. Çünkü ortam zaten yeterince gergindi. Ben ise daha da beter hâle getiriyordum. Cihan'ın kaşları hafifçe çatıldı. Derin bir nefes verdi. Nefesi yüzüme kadar ulaşınca rahatsız olup başımı geri çektim. "üf nefesini yüzüme verme," dedim kaşlarımı çatarak. "Sevmiyorum." Bana sinir bozucu bir ifadeyle baktı. Uzun olduğu için hafifçe eğilmişti. Burnundan sert nefesler alıyor, gözlerini üzerimden ayırmadan beni inceliyordu. Bundan rahatsız olup bakışlarımı kaçırdım. Tam o sırada aşağıdaki teraslardan birinde Banû'yu gördüm. Bizi izliyordu. Hem de beni öldürecekmiş gibi. İçime ürperti doldu. Cihan aniden çenemi tuttu. Yüzümü kendine çevirdi. Bir anda nefesim kesildi. Bakışları dudaklarıma kaymıştı. O an garip bir sessizlik oluştu. Kalbim istemsizce hızlandı. Kendimi kısa süreliğine o ana kaptırmıştım ki aklıma Banû geldi. Bir anda kendime geldim. Cihan'ın kolunun altındaki boşluğu fırsat bilip hızla eğildim. *** *** *** yakın arkadaşını ihaneti ile komadayken kendini sarayda bulan gamzenin (maria) hikayesi

Elçin ŞAFAK, okulunda onun tabiriyle 'mafya babası' gibi takılan gruptan arada konuştuğu Ufuk ÇOŞKUN'a yazmak istemiştir fakat birşeyler ters gitmiştir. ... -Lise kurgusudur -Tamamen hayal ürünüdür -Klasik bir wattpad hikayesidir -Bir yerden sonra yarı texting'e dönecektir

Bir sabah uyandığımda işe gitmek için hazırlanıyordum. Daha sonra heyecanla takip ettiğim internet romanının yeni bölümünün geldiğini gördüm. Yeni bölümü açıp okuduğumda, hayatımın tek mutluluk kaynağı olan şeyi kaybetmiştim: favori karakterimi. Her şey, yazarın diğer erkek karakter olan Damon Dumont'u öldürmesiyle başladı. Yani favori karakterimi. Buna o kadar kızmıştım ki, kendimi yayınevinin önünde pusuya yatmış hâlde bulmam kaçınılmaz oldu. Daha sonra, karşıdan karşıya geçerken o kadar dikkatsizdim ki trafik kazası geçirdim. Gözlerim kapanmadan önce beyaz bir kamyonet gördüğüme emindim. Daha sonra ise kendimi Aşkın Tutsakları adlı fantastik romanda, sonu kötü biten yan karakter Rhiannon Aethelred'ın bedeninde buldum. Şimdi ne yapacaktım? Not: Kurgu bana aittir. Finalden sonra düzenlenecektir. #Kraliçe 🥇 10.11.2025 #dram 🥇 20.11.2025 #prenses 🥇 30.11.2025 #fantastik 🥈15.12.2025 #fantastik 🥇 23.12.2025 #gençkurgu 🥈 22.12.2025 #romantik 🥇 06.01.2026 #krallık 🥇 19.01.2026 #macera 🥇 31.01.2026 #macera 🥇 29.07.2026

Bilinmeyen numara: Emanet hazır mı? (14.05) Siz: Kaç santim lazımdı? (14.07) Bilinmeyen numara: 32 santim olması gerek siz beni nerenizle dinliyorsunuz siktiğimin herifleri. Siz: O kadar büyük emaneti nereden bulayım?

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.