"I'll leave you with the memory, and the aftertaste" oryginał należy do @babycakesandboobear zgoda na tłumaczenie jest

Justin i Lizzie nigdy za sobą nie przepadali. On jest kapitanem drużyny piłki nożnej, która niedawno dostała się do półfinału krajowego. W związku, iż Liz pracuje w redakcji gazetki szkolnej w dziale sportowym - musi zrobić projekt o kapitanie, zapisywać notatki i nakręcić "project 98". Będzie musiała pokazać na nim jak chłopak osiąga tak dobre wyniki w sporcie, jego codzienne życie, czym się żywi podczas lunchów. Justin niechętnie się zgadza, ale dopiero potem orientuje się, że to co robi na co dzień, na przykład dzikie imprezy, dziewczyny, jaranie i chamskie zachowanie może zostać ukazane na filmie oraz musi znosić częste towarzystwo nielubianej przez niego Lizzie. ▪▪▪▪▪▪▪▪▪ @bieburtay 2015/2016 #6 in fanfiction; 16.09.2017r #project98ff project98-ff.blogspot.com ask.fm/ihoransome

Ava ma trzynaście lat i jest do szaleństwa zakochana w starszym chłopaku z osiedla. Ma jednak świadomość, że jest jeszcze za młoda na poważny związek i dlatego wymusza na chłopaku dziwną obietnicę. Luke musi przyrzec, że zaczeka na Avę, dopóki nie będzie na tyle dorosła, aby zostać jego dziewczyną.

#GetYouPL ... "To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia."

Każde małe miasteczko posiada swoją tajemnicę, której nie zdradza się od razu przyjezdnym. Seabrook Haven miało wiele sekretów, jednak dla Malii Whitemore, najbardziej interesujący stał się ten, który dotyczył Collina Hartwella i wszystkich jego demonów. _______________ Nowa wersja historii, która nosiła kiedyś tytuł: "Almost Polite". Wkrótce pojawi się tu pierwszy rozdział.

"- Złamałeś mi nos! - Ty łamiesz jej serce takim zachowaniem, więc myślę, że i tak masz lepiej."

- To gdzie ten słodziaczek? - Niall. - pan Horan skinął blondynowi w moją stronę i po chwili owy chłopak pojawił się przede mną z telefonem w ręku. - To on. - To znaczy? - To znaczy, że to Niall będzie pod twoją opieką. - Co proszę? - Umm, czy to jakieś żarty? Jakaś ukryta kamera? - zapytałam niepewnie i niedowierzająco, rozglądając się w koło. To naprawdę nie śmieszne. - Nie, panno Clark. Jesteśmy jak najbardziej poważni.