Babasıyla olan son kavgadan sonra her şeyi geride bırakıp kendine yeni bir hayat kuran Gökçe, zamanla gerçekleri öğrenir. ~Bakışları gece kadar koyu, yıldızlar kadar parlaktı. Bu adam gerçekten de gökyüzü gibi bakıyordu...~

"Kadınlar bazen yalnız kalmayı seçmez, yalnız bırakılırlar. Fark edilmeden, yavaş yavaş.."

Evet, bu tımarhanede sadece on tane hücre vardı. Birinde ben kalıyordum. Bu kat, deliliğin sınırlarını aşmış ve tehlikeli hastalar için tasarlanmış hücrelerle doluydu. Bir tür hapishane gibiydi, ki bence farkı yoktu. Burada olmayı ben istememiştim. Hiçbir zaman! Teo istemişti.

Bu teklifi kabul etmiştim ama sonum olacağını düşünmemiştim...