Μια φορά κι έναν καιρό, Αύγουστος πρέπει να ήταν, ξεκίνησα να σε θυμάμαι και ποτέ να σε ξεχνάω. Μια φορά και έναν... Αύγουστος πρέπει να ήταν, σε γνώρισα και ούτε που ξέχασα να σε θυμάμαι. 2021

Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// ©️2021-pseudargyros Όλα τα πνευματικά δικαιώματα διατηρούνται. Το έργο αυτό αποτελεί πρωτότυπη πνευματική δημιουργία και προστατεύται από την ισχύουσα νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, διανομή, αποθήκευση ή μετάδοση οποιουδήποτε μέρους του βιβλίου, με οποιοδήποτε μέσο, χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του δημιουργού, εκτός από περιπτώσεις που προβλέπονται από τον νόμο.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

𝓘𝓽'𝓼 𝓷𝓸𝓽 𝓪𝓫𝓸𝓾𝓽 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓻𝓮𝓯𝓵𝓮𝓬𝓽𝓲𝓸𝓷, 𝓲𝓽'𝓼 𝔀𝓱𝓪𝓽 𝔂𝓸𝓾 𝓼𝓮𝓮 𝓫𝓮𝔂𝓸𝓷𝓭 𝓲𝓽 Isla και Christopher. Christopher και Isla. Εκείνος την έσωσε και της έδωσε ζωή με ρίσκο τη δική του. Εκείνη του χρώσταγε τη δική της και πάντα τον αισθανόταν κοντά της. Δεν γνωρίζονταν όμως. Εκείνος δεν την θυμόταν. Εκείνη δεν τον ήξερε. Δεν λένε όμως πως όταν κάτι είναι κάτι γραφτό να συμβεί, θα βρει τον τρόπο να συμβεί; Κι όταν συναντήθηκαν ήταν σαν να μπήκαν όλα τα κομμάτια του παζλ στη σειρά. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον, τις φοβίες και τις σκέψεις τους. Ο ένας έβλεπε τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου. Σαν να καθρεφτίζονταν. «Το ξέρεις ότι νιώθω σαν να σε ξέρω από κάπου; Δεν το εννοώ με την κλισέ έννοια, νιώθω όντως σαν να έχουμε ξανασυναντηθεί...» Αμοιβαία η αίσθηση. «Που ξέρεις, μπορεί, να έχουμε συναντηθεί σε προηγούμενη ζωή;» «Πιστεύεις ότι έχουμε ζήσει κι άλλες ζωές;» «Αν έχουμε, θα ήθελα να τις έχουμε ζήσει μαζί...» All rights reserved ©️