Fadime Koçari, abisinin isteği ile Furtuna şirketinde çalışmaya başlar. İsmail Furtuna ise bir ofisi bu hırçın Koçari kızı ile paylaşmayı hiç istememektedir.

( ARA VERİLDİ❗️ )Bazı insanlar hayatına sessizce girer... Ve ilk bakışta anlaşamazsın onlarla. İnatları ve sözsüz mücadeleleri, belki bir gün kalplerini birbirine yaklaştıracak.

Fadime Koçari, ailesini dört bir yandan kuşatmış kan davası sağ olsun, tüm ömrünü tetikte geçirmişti: Her an her saniye düşmandan gelebilecek her türlü fenalıktan kendini koruması gerekiyordu; ona öğretilen de buydu. Ancak hayatı geri dönülemez bir biçimde parçalara ayrıldığında elinde kalan parçalarla ne yapacağını bilemedi. Çünkü kimse ona fenalığın en büyüğünün bir 'dost'tan da gelebileceğini öğretmemişti. ya da: Ya kimse Eyüphan'ın Fadime'yi kaçırdığını fark etmeseydi? . . . Uyarı: Grafik olmasa da cinsel saldırı, kabuslar, Travma Sonrası Stres Bozukluğu (PTSD), şiddet, panik atak gibi unsurlar içermektedir. Eğer bunlardan rahatsız oluyorsanız lütfen okumayın.

"Fadime'yi Furtuna'nın kalbine yerleştireceğiz." Furtuna köyünün kalbinden arazi alan Koçariler, kime ait olduğunu göstermek için Fadime Koçari'yi, onu koruyacak adamlarla birlikte oraya yerleştirir. "Seninle düşmanluk etmek benim için onurdur Fadime Koçari." İntikam yolunda atılmış her adım geçmişlerinden bir parçayı Fadime'nin önüne atıyordu. Belirsiz olan bu yolun sonu nasıl oluyor da İso'nun kalbine çıkıyordu? "İkimizin adı aynı cümlede yan yana geçiyorsa biz bir suç işliyoruz demektir." "Çokça günah işledin. Favori suçun neden benim?"

Fadime Koçari yıllardır hayalini kurduğu öğrenci evine sonunda çıktığında karşı dairesinde hiç beklemediği biriyle karşılaşır. Düşmanlık, aşk, mutluluk, üzüntü, terk edilmeler, birleşmeler derken apartmandaki herkes hayatlarının yeni ve kaotik bir bölümüne giriş yapar.

"Bizden anca bu kadar olur. İsimlerimiz dahi yan yana gelemez." Gözlerimden yaşlar akarken ona bakamıyordum. Kafamı anca kaldırabildiğimde gözleri dolmuş bir şekilde bana bakıyordu. "Bizim seninle bir hikayemiz olamaz, olmamalı." Hiçbir şey demeden sadece yanımdan geçip gittiğinde daha fazla dayanamayıp yere çöktüm. 'İsimsiz bir hikaye' diye söyledim kendi kendime. Bir isim dahi koyamamıştık.